O médico forense, cunha ampla experiencia no estudo da morfoloxía cranial, desenvolveu en 2008 unha técnica revolucionaria. Inicialmente, esta implicaba a creación de imaxes en 3D a partir de cranios reais, pero o seu alto custo levou á evolución cara a un método de debuxo en 2D, máis accesible e igualmente eficaz para casos forenses.
Esta metodoloxía, que se aplica cando non existen outras alternativas de identificación como o ADN, demostrou ser crucial en diversas investigacións. Un dos casos máis recentes foi a identificación dunha muller cuxos restos foron atopados en Málaga en 2023. A pesar das intensas pescudas, a identidade da vítima permanecía descoñecida ata que o equipo de Verín interveu.
A artista forense, parte fundamental do equipo, encárgase de realizar os retratos. Unha das complicacións no caso de Málaga foi a ausencia dalgúns dentes, un elemento clave para a identificación. Tras reconstruír as partes que faltaban, logrouse un retrato que foi difundido pola Garda Civil en febreiro, coa esperanza de que alguén puidese recoñecela.
“"A única alternativa é esta técnica: xerar un retrato a partir do cranio e difundilo por se alguén a recoñece."
A técnica xa foi vital noutros casos, como o dunha morte violenta en O Porriño (Pontevedra) en 2021. O corpo, atopado nun pozo sen documentación e sen coincidencia de ADN, estancou a investigación durante un ano. Grazas ao retrato xerado, a familia do home puido recoñecelo, permitindo á Garda Civil avanzar na investigación.
O proceso de aproximación facial combina a análise da estrutura cranial con datos xenéticos para determinar características como a cor do pelo, ollos, pel e orixe xeográfica. Tamén se consideran detalles morfolóxicos do esqueleto para estimar o sexo, idade e complexión. O obxectivo é crear unha "aproximación" da cara, non unha reconstrución fidedigna, para axudar na identificación.
