A obra, que se desenvolve durante unha cea, narra o reencontro de Henrik (o xeneral) e Konrad despois de 41 anos de silencio. Este distanciamento, cargado de misterio, está ligado a un incidente ocorrido durante unha cacería décadas atrás, no que tamén se ve implicada Krisztina, a falecida esposa do militar retirado.
Márai destaca pola súa capacidade para construír unha narrativa envolvente, chea de intriga, e por crear un universo de sensacións e conceptos únicos. A novela mergúllase na complexidade das relacións humanas, onde o pasado e o presente se entrelazan para revelar as consecuencias da sospeita e a traizón.
O pasado e o presente son dous goteróns de azougue que se complementan sen esforzo nunha mesma substancia.
A trama tamén introduce a dúas figuras femininas clave: Krisztina, que representa o orgullo aristocrático e unha beleza destrutiva, e Nini, a vella ama de chaves, que encarna a sabedoría da fidelidade absoluta. Ambas as dúas mulleres actúan como piares invisibles na reflexión sobre a lealdade e a importancia do perdón.
A novela é unha invitación a aqueles lectores que buscan ir máis alá do previsible, ofrecendo un goce sutil e poderoso. A súa vixencia, a pesar de ser unha obra de mediados do século XX, reside na súa capacidade para ofrecer leccións sobre a arte narrativa e a condición humana.
