A construción tradicional galega, coñecida como arquitectura vernácula, popular ou etnográfica, caracterízase polo uso de materiais e técnicas locais, adaptadas ao contorno e ás necesidades das clases populares. Estas edificacións, realizadas polos propios habitantes ou por artesáns sen formación académica pero con gran imaxinación, abarcan dende vivendas ata elementos auxiliares como muros, muíños, fontes, cruceiros, hórreos ou cortes.

A pesar de ser considerada por algúns como carente de valor, esta arquitectura encerra unha gran calidade artística e popular, adaptada á finalidade prevista e á dispoñibilidade de materiais en cada lugar. A economía de medios e o aforro de traballo son tamén características fundamentais deste tipo de construción, que busca a mellora das condicións de vida no ámbito rural.

A provincia de Ourense, e en particular o seu Concello, aínda conserva unha parte desta riqueza construtiva, aínda que cada vez en menor medida. O artigo sinala a importancia de pór en valor estas obras anónimas, froito do traballo de mestres artistas que deixaron a súa pegada no territorio.

Esta nova andaina xornalística, iniciada con ilusión, buscará destacar na prensa local estas singulares manifestacións da arquitectura popular galega, moitas delas asentadas no ámbito rural do concello de Ourense.