Galicia: máis de 1.200 aldeas cun só habitante e 500 en Ourense con menos de cinco

A dispersión poboacional e o envellecemento rural galego abren novas oportunidades para a compra e revitalización de aldeas abandonadas.

Imaxe dunha casa de pedra en ruínas nunha aldea galega, rodeada de vexetación, baixo un ceo anubrado.
IA

Imaxe dunha casa de pedra en ruínas nunha aldea galega, rodeada de vexetación, baixo un ceo anubrado.

Galicia afronta un desafío demográfico coa existencia de máis de 1.200 aldeas cun único habitante, mentres que a provincia de Ourense rexistra máis de 500 núcleos con menos de cinco residentes, segundo datos do IGE.

A comunidade galega posúe máis de 30.000 entidades singulares de poboación, incluíndo aldeas, núcleos e diseminados. Destas, máis de 27.000 contan con menos de 100 habitantes, e unha parte significativa atópase case deshabitada. En Pontevedra, por exemplo, hai 172 aldeas sen veciños e 85 cun único residente. Esta realidade reflicte a intensa dispersión e o envellecemento da poboación rural.
A pesar do reto demográfico, esta situación tamén xera oportunidades. Moitas destas aldeas están dispoñibles para a venda, ofrecendo a compradores e emprendedores a posibilidade de restaurar vivendas tradicionais e revitalizar espazos que estiveron case deshabitados durante décadas. A comarca de Ferrolterra emerxe como un punto clave na compravenda de aldeas abandonadas en Galicia, mentres que Pontevedra tamén é un foco de interese, aínda que con prezos máis elevados debido á alta demanda.

"Lugo “da moito xogo” pola cantidade, calidade e prezos das propiedades en venda, o que converte a esta provincia no seu “ponte principal” na comunidade."

Elvira Fafián · Xerente de Aldeas Abandonadas Real Estate
Con todo, Fafián sinala que algúns compradores perciben Lugo como “moi interior” e “moi rural”, mencionando o estado da rede de estradas como un factor. Por este motivo, os principais compradores nesta provincia son estranxeiros “con poucos recursos”. Pola contra, Pontevedra considérase actualmente “un luxo” para adquirir unha aldea abandonada, con menor volume de propiedades e prezos máis altos. Segundo Fafián, “non se están a vender” moitas propiedades alí.
Mentres que antes A Coruña e Vigo eran os principais mercados para estas operacións, agora Ferrolterra está a repuntar, sendo “moi descoñecida” pero con propiedades “moi bonitas e accesibles” fronte ao mar en localidades como Valdoviño e Cariño. Este crecemento atribúese a unha estratexia de “publicidade” fóra das fronteiras galegas.
Segundo o nomenclátor estatístico de Galicia do Instituto Galego de Estatística (IGE), con datos actualizados ao 1 de xaneiro de 2025, existen 1.960 entidades singulares (aldeas) con cero habitantes e 1.200 cun único veciño en toda a comunidade.
Regino Coca, CEO de Cocampo, un portal inmobiliario especializado no rural, observa un cambio de tendencia. Cada vez é máis común atopar xente nova e “grupos de amigos urbanitas” buscando propiedades no rural, xa sexa para vivir ou para o ocio. Este portal, fundado hai catro anos, conta con preto de 70.000 anuncios en toda España. Coca destaca que as axencias inmobiliarias, que antes non xestionaban este tipo de propiedades, agora o fan debido á crecente demanda.
O interese polo interior, e non só pola costa, tamén está a aumentar en Galicia. As propiedades á venda inclúen explotacións agrarias, adquiridas principalmente por empresas, e “fincas de recreo” buscadas por familias, cada vez máis novas, e grupos de amigos. Estes últimos buscan “o desfrute sen o gran mantemento” que implica o rural. Coca enmarca este movemento na “idea de volver a vivir no pobo”, cun “repunte grande” tras a pandemia do coronavirus.
Para Elvira Fafián, tamén existe “un cambio social”. O perfil dos compradores de aldeas abandonadas xa non se limita a persoas acomodadas ou emigrantes retornados, senón que inclúe poboación nova. Isto débese á falta de vivenda, ás subvencións para restaurar propiedades, ao aumento do teletraballo e ao desexo de “volver ao rural”, onde a vida é máis económica e se pode aspirar a unha “casa máis grande”. Galicia preséntase como unha “zona moi barata” en comparación con outras rexións, como Cataluña, aínda que Fafián advirte que “non todo o mundo encaixa” neste estilo de vida.