A principal demanda do colectivo céntrase na necesidade de incorporar terapias rehabilitadoras esenciais, como a fisioterapia adaptada, a estimulación cognitiva, a logopedia e a atención psicolóxica, á carteira de servizos do Sergas e do Sistema Nacional de Saúde. Actualmente, estes tratamentos non están cubertos pola sanidade pública, o que obriga a pacientes e asociacións a asumir os custos.
“"Estas terapias non son opcionais, senón fundamentais para retardar a progresión da enfermidade e manter a autonomía dos pacientes."
A situación en Vigo reflicte esta problemática. A asociación atende semanalmente a unhas 270 persoas con tan só oito profesionais, operando en instalacións que suman apenas 90 metros cadrados distribuídos en tres locais. Esta limitación de espazo é tan crítica que, segundo Oujo, nunha recente inspección da Xunta de Galicia, tivo que atender aos técnicos na rúa.
Ademais das carencias materiais, a asociación alerta sobre o estigma social que aínda rodea o Parkinson, erroneamente asociado só a persoas maiores. Oujo subliña o aumento de casos en poboación nova, incluso menores de 30 anos, que se enfrontan non só aos síntomas, senón tamén á falta de comprensión social e laboral, o que condiciona o seu futuro profesional.
Aínda que a investigación avanza en centros como o CIMUS, a cura segue sendo un obxectivo afastado. A enfermidade mostra un crecemento e unha maior agresividade nalgúns casos, especialmente entre os máis novos. Por todo isto, a Asociación Parkinson Vigo insta ás administracións a un compromiso real, con instalacións adecuadas e unha cobertura sanitaria suficiente, lembrando que a rehabilitación é un dereito básico e non un luxo.
