Tras dúas décadas dedicadas ao fútbol, Alberto Manuel Domínguez, coñecido deportivamente como Alberto Domínguez, pon fin á súa traxectoria profesional. O xogador, nacido en Santiago en 1988, que pasou pola canteira do Espanyol, os filiais do Deportivo e Getafe, ademais de xogar en Albacete e Ponferradina, despediuse tras unha longa etapa no Coruxo, club ao que lle agradece especialmente o feito de poder establecerse a vivir en Vigo.
A decisión, meditada e compartida coa súa muller, vén motivada pola idade e algunhas "dolencias físicas" que lle impiden render ao máximo nivel. Domínguez recoñece que non sabe "regularse" e que xa levaba anos anticipando o final da súa carreira. O nacemento dos seus dous fillos foi un factor clave, desexando que o vise xogar e que fosen conscientes da súa profesión. A súa última tempada, na que tivo menos participación, tamén serviu para que a familia entendese as diferentes facetas do deportista.
A despedida produciuse durante un 'play-off' de permanencia, onde o equipo logrou a salvación fronte a un rival forte como o Mérida. Domínguez confesa que desexaba que o partido rematase canto antes, a diferenza doutros xogadores, e que o sufrimento interno foi o que sempre lle deu a competitividade necesaria.
Entre os seus mellores recordos, destaca a posibilidade de vivir en Vigo grazas ao club, ver o campo de O Vao cheo e, especialmente, a promoción de permanencia. A pesar do resultado positivo, recoñece que a situación foi "incómoda" e que a súa muller tamén o pasou mal ante a responsabilidade compartida.
Domínguez tamén reflexiona sobre a evolución do club desde a súa chegada en 2010. Destaca a "profesionalización total" e a mellora das instalacións, como a reforma de O Vao, que o converteu nun dos mellores campos de Segunda Federación. Sinala que o Coruxo é hoxe un club "moito máis estable" e con máis posibilidades de manterse na categoría ou incluso pelexar por ascender.
Como mellores futbolistas cos que compartiu vestiario, elixe a Antón de Vicente, Mateo Míguez e Borja Yebra, destacando non só a súa calidade deportiva senón tamén o seu comportamento fóra do campo.
Recorda con emoción o seu ascenso a Segunda con Albacete, describindo a experiencia como "indescriptible" e o máis bonito do fútbol, cunha xente "enganchada" e remontando partidos "rocambolescos".
Sobre a posición de porteiro, Domínguez insiste en que a "esencia" segue sendo parar, aínda que recoñece que se lles pide "cousas que non lle pedimos a un mediocentro". Sinala que, aínda que un erro do porteiro pode custar un partido, é "moi raro" que un pase seu dea lugar a un gol.
A pesar de comezar como xogador, atopou a súa vocación na portería, un posto que considera "ingrato" pero que ensina a "soportar a tensión" e a "convivir coa presión", aínda que os seus acertos non teñan a mesma repercusión que os dun dianteiro.
De cara ao futuro, Domínguez xestionará a súa escola de porteiros, con sedes en Vigo e Pontevedra, e plans de expansión a O Salnés. A compatibilidade co seu rol como xogador era complicada, pero agora poderá dedicar máis tempo á formación de novos talentos.
O xogador marcha "en paz" co fútbol, sen desexar que o abandonase nin el a el. Agradece ao Coruxo a liberdade para decidir o momento da súa retirada, sen presións nin "pegas", o que lle permite facer as cousas "cando un quere".
