O brigadista, orixinario de Riós, regresou recentemente á zona do rescate en Oímbra, Ourense, un lugar que non visitara dende o suceso. A súa viaxe estivo marcada pola emoción contida, rememorando o momento no que se lanzou ao monte nunha carreira contra o reloxo para atopar ao seu compañeiro con vida.
“"Eles ao verse rodeados do lume, bloqueáronse. É a miña suposición. Puideron quedar carbonizados porque estes lumes collen moita temperatura e foi moito tempo. Para min que atravesaron as lapas."
O brigadista subliñou a importancia de manterse unidos durante os incendios, criticando a separación dos compañeiros como unha “tolemia”. Tamén destacou que a vía de escape debe ser sempre cara á zona xa queimada, nunca cara ao lume activo.
“"Un dos grandes problemas é o factor humano porque a maioría son provocados. Outro factor determinante que fan estes lumes con estas magnitudes é o abandono do rural."
O abandono do rural e a proliferación de vexetación, xunto coas altas temperaturas e o vento, son factores que, segundo o brigadista, contribúen á intensidade dos incendios. Insistiu na necesidade de medidas contraincendios a longo prazo.
O reencontro co seu compañeiro, oito meses despois do rescate, foi moi desexado. Durante o tempo que o compañeiro estivo hospitalizado, o brigadista e os seus colegas mantivéronse informados sobre a súa evolución. A pesar de ter vivido outro rescate complicado en 2002 no parque natural de O Invernadeiro, o brigadista afirmou que volvería arriscar a súa vida por alguén nun incendio se o seu corpo llo permite.
