A antiga estrada de Celanova, que unía Ourense co cruce de Piñor, era un túnel de árbores que ofrecía sombra e un espazo de lecer. Veciños e visitantes gozaban deste paseo dun quilómetro, que se foi minguando coa tala continuada de exemplares para mellorar as vistas, deixando atrás testemuñas dispersas dunha paisaxe que pronto mudaría.
A transformación do barrio foi palpable coa chegada da urbanización. As máquinas asfaltadoras e os sistemas de traída e desaugues substituíron as antigas cunetas. Oficios como os de carpinteiros, zapateiros ou ferreiros foron desaparecendo, deixando paso a tendas de ultramarinos como as poucas resistentes dunha época pasada. A identidade do lugar foise perdendo, e mesmo desapareceu o Casablanca F.C.
A crónica tamén evoca a memoria de personaxes singulares que formaban parte da vida do barrio, como Pedriño das Lamas, Luis de Barbadás, Emilio, o capitán bombilla, ou Valerio, cuxo legado perdura no nome dun camiño hoxe alterado.
O autor lembra con detalle a servizos e personalidades que deron carácter á zona: o carpinteiro Pedro Dorrego, Victorino Borrajo, o electricista Emilio Lemos, José Turzós da tenda homónima, Luis Rodríguez, "Cazón", Manuel Silva, o Pescantín, José Pedrouzo, empresario do sector da madeira, e Floreano Velo, dono do Casablanca, entre moitos outros que xa non están.
