A análise demográfica de Ourense revela unha tendencia preocupante: mentres a poboación total mantén un peso aparente do 11,3% en Galicia, esta estabilidade é ilusoria. Nas cohortes máis novas, como a de 0 a 4 anos, a provincia apenas representa o 9,5% da poboación galega, e esta porcentaxe diminúe progresivamente nas xeracións seguintes.
Esta dinámica non se debe unicamente á baixa natalidade, senón tamén á emigración xuvenil e á falta de relevo xeracional. Cada persoa nova que marcha non só deixa un oco, senón que tamén elimina as posibilidades de futuras xeracións. A base da pirámide demográfica, lonxe de caer, esfarela, mentres que as xeracións de idade media, formadas noutra realidade, actúan como a última liña de defensa.
A situación invértese nas idades avanzadas. A partir dos 65 anos, Ourense está sobrerrepresentada, superando o 12% nas idades de 70-74 anos e achegándose ao 16% nos maiores de 85. A provincia concéntrase na poboación máis vella, perdendo peso na máis nova, especializándose nun "nicho" de acumulación de anos, como reflicten as escolas transformadas en centros de maiores.
O que se observa non é só un envellecemento, senón unha perda de equilibrio estrutural. A base estreita, o centro afrouxa e a cima medra, convertendo a pirámide nunha figura inestable, sostida máis por inercia ca por equilibrio. Esta tendencia, se non hai cambios significativos, continuará, reducindo o peso de Ourense en Galicia e agravando a descompensación interna.
A visión a longo prazo é crucial, xa que a demografía non se axusta aos calendarios electorais. A falta de mirada longa e responsabilidade interxeracional leva a unha situación onde a provincia medra cara arriba e mingua cara abaixo, como unha árbore sen raíces ante o vento.
