Unha recente investigación impulsada pola asociación Amigas da Terra e a Universidade Politécnica de Madrid revela que 81.000 ourensáns, case o 80% da poboación do municipio, non dispoñen dunha gran zona verde (superior a 1 hectárea) a menos de trescientos metros da súa casa. Ademais, o acceso a estes espazos naturais está condicionado pola renda, convertendo o dereito á natureza nun luxo.
Os resultados sitúan a Ourense entre as tres cidades con peor cobertura de zonas verdes. O estudo cualifica os espazos públicos da cidade de "pouco renaturalizados", con barreiras físicas e discontinuidades urbanas que dificultan o acceso, especialmente para os residentes na periferia. Só un 9% do solo residencial da cidade presenta cobertura vexetal nas súas inmediacións.
A superficie verde por habitante en Ourense é de 4,59 m², unha cifra significativamente inferior á media española (14,15 m²) e á de Santiago de Compostela (27,35 m²). A infraestrutura verde principal, articulada arredor do río Miño, atópase fragmentada por vías de comunicación como a N-120.
O informe identifica áreas prioritarias que requiren maior dotación de zonas verdes, como O Vinteún, un barrio periférico con baixas rendas e acceso limitado; O Couto, unha zona densa dificultada pola edificación; San Francisco, con alta ocupación do solo e escasos espazos libres; e A Carballeira, preto do centro pero atrapada entre vías de alta capacidade.
O estudo subliña que a natureza urbana non é un mero ornamento, senón un provedor de servizos esenciais. Estes inclúen a mellora da saúde física (redución da presión arterial), da saúde mental (diminución da ansiedade e mellora cognitiva) e a adaptación climática (redución da contaminación e protección fronte a eventos extremos).
