Natanael Antonio, nado en Ourense en 1991, compaxina a súa labor como médico na área de Psiquiatría do Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO) coa escritura. A súa ópera prima, El desfile de los penitentes, editada por Editorial Eco en Bilbao, non é unha novela convencional, senón unha narración cunha forte compoñente filosófica que afonda na busca da salvación individual e familiar.
O autor describe a súa paixón literaria como algo que xurdiu de forma natural, sen ser buscada, e que se consolidou na súa adolescencia como unha "ximnasia espiritual" para comunicarse. A novela narra a historia de tres irmáns: Damián, un seminarista de 17 anos cunha fe profunda pero conflitiva; e os xemelgos Eva e Samuel, de 14 anos, que padecen trastornos mentais. Un can chamado Moro tamén xoga un papel dinamizador na trama, que se desenvolve nun pobo rural inspirado na aldea dos seus avós, Valdemir, na zona limítrofe con Portugal.
“"Para min escribir é ir á caza do que non pode dicirse."
Antonio subliña o carácter "ourensán" da súa obra, non só polas súas raíces persoais, senón tamén pola ambientación no rural da provincia, onde a relixiosidade galega e os conflitos atávicos moldean os personaxes. O proceso de escritura, iniciado durante o seu primeiro ano como psiquiatra, foi "obsesivo", con moitas notas e bosquexos, e realizado con bolígrafo e papel, o que lle permite que as ideas flúan mellor. A súa escritura nutríase das súas vivencias e dos relatos clínicos, sempre con respecto polas "profundidades alleas".
O psiquiatra ve a medicina e a literatura como "completamente hibridadas", dúas formas de axuda e terapia. Menciona a grandes "médicos escritores" como Chéjov, Luis Martín Santos e António Lobo Antunes como referentes. Entre os autores que influíron no seu "eu literario" destacan William Faulkner, pola súa tese sobre personaxes que foxen para salvarse, e escritores que exploran a fe e a espiritualidade como Dostoievski, Graham Greene e Flannery O’Connor.
Sobre a saúde mental en Ourense, Natanael Antonio expresa a súa preocupación pola mocidade "extraviada nos vicios" e a adolescencia "subxugada polas redes sociais e o mundo tecnolóxico", que a miúdo caen no consumo de cannabis. Sinala que esta droga, "tan popular e mundana", "devasta silenciosamente biografías e familias", levando a mozos á psicose e evidenciando fallos nos modelos familiares e educativos. Na súa literatura, busca narrar vidas únicas sen "psiquiatrizar" os personaxes, mantendo a empatía como clave.
