O inconfundible aroma a masa frita e azucre impregna as festas de Ourense, evocando memorias de infancia. Esta herdanza doce está representada hoxe na provincia por dous nomes míticos: Hermanos González e Lolita. Ambas as churrerías comparten non só o oficio, senón tamén unha orixe familiar común, forxada nas festas ourensás.
Os inicios estiveron marcados por un sacrificio extremo, como relata un histórico feriante que acaba de xubilarse. Antigamente, as condicións eran moi duras, dependendo de estruturas de madeira e realizando descargas a contrarreloxo e á intemperie, cunha estrita disciplina na limpeza.
Hoxe, aínda que os remolques modernos alixeiraron a carga física, o calendario esixe unha dobre vida. Durante o inverno, as churrerías instálanse en lugares fixos na cidade, permitindo un horario máis ordenado e atender á clientela veciñal. Coa chegada de xuño, o sector adopta un estilo de vida nómada, percorrendo feiras e verbenas.
Unha persoa que xestiona un dos postos de Hermanos González, seguindo o legado iniciado polo seu bisavó nos anos 50, explica que a tempada estival é un maratón sen apenas días libres, dende xuño ata finais de setembro, con xornadas maratonianas.
A esta rutina extenuante súmanse hoxe trabas que dificultan o relevo xeracional. A burocracia, con múltiples certificados técnicos que varían entre concellos, convértese no maior obstáculo, minguando a rendibilidade. Ademais, os custos aumentan mentres o prezo da ducia de churros nas festas mantense en torno aos cinco euros.
“"Hoxe en día hai moitos gastos e non merece a pena andar con aventuras, pero o aproveitamos para coller un pouco de impulso"
“"Catro euros a docena, nas festas cinco"
A pesar das dificultades, a paixón polo traballo é a clave da resistencia. Unha persoa xubilada aínda considera volver, mentres que outro representante de Hermanos González asegura que lle gusta o oficio e ve ao seu fillo de 15 anos moi implicado, apuntando a un posible relevo xeracional.
