Aos 16 anos, Jesús Núñez comezou a súa andaina profesional nun pequeno despacho de avogados en Lugo, traballando para José Manuel Núñez-Torrón. O que comezou nunha vivenda familiar trasladouse co tempo a un local na emblemática Ronda da Muralla, entón coñecida como Ronda de los Caídos. Durante quince anos, a súa mesa estivo situada dentro do despacho do seu xefe, onde os clientes falaban abertamente, xerando unha confianza que Núñez sempre soubo cultivar.

Co paso dos anos, Jesús non só se converteu nunha peza clave do bufete, senón tamén nunha figura case familiar para os fillos do seu xefe: José Manuel, Francisco Javier e Óscar Núñez-Torrón. Mentres eles estudaban, el encargábase de abrirlles a porta se esquecían as chaves. Hoxe, os tres son avogados e continúan traballando con el, a quen consideran case da familia, xa que a súa idade é moi próxima á deles.

A conexión co bufete esténdese á seguinte xeración. María, a neta do fundador, tamén forma parte do equipo. Jesús lembra con agarimo levala á gardería cando os seus pais non podían. A súa puntualidade é lendaria; Óscar Núñez-Torrón e María sinalan que adoita chegar "a menos cuarto" e que só faltou unha semana en catro décadas, cando se rompeu unha perna xogando ao fútbol.

A súa traxectoria comezou cunha rutina esixente. Natural de Robra (Outeiro), durante dous anos desprazouse en autobús a Lugo, regresando a comer a casa para volver á cidade pola tarde. Aos 18 anos obtivo o carné de conducir e comprouse un Renault 5 (LU-0356-F), unha ilusión que aínda recorda con detalle, acompañado na compra por Óscar e o seu pai.

Tras casar hai corenta anos, comprou un piso en Lugo, preto do bufete, abandonando a súa residencia en Robra. Curiosamente, a súa carreira profesional puido ser moi diferente; de non ser avogado, teríase empregado nunha empresa láctea, seguindo os pasos do seu pai e irmán en Larsa.

Os primeiros casos que manexou o bufete trataban sobre disputas de fincas, como servidumes ou lindes, un tipo de litixio que agora é menos común. Jesús lembra a complexidade de copiar a man descricións de propiedades, algunhas con sesenta fincas. Tamén evoca a pobreza da época, con repartos de heranzas que incluían desde arados ata unha pila de esterco.

A xubilación achega un alivio desexado, aínda que lle pesará deixar atrás aos Núñez-Torrón, quen sempre o trataron "con moito cariño" e respecto. Afronta o futuro con certa inquietude ante o "fin de semana permanente", pero ten plans: camiñar, cultivar a súa horta en Bendia (Castro de Rei) e seguir o fútbol, confesando ser do Madrid.