O cómico David Perdomo, nacido en A Coruña en 1979, destaca a conexión e a química que mantén co seu socio profesional Xosé Antonio Touriñán, unha sociedade que xa suma máis de seis anos e tres espectáculos exitosos, o máis recente titulado Amoriños.
Perdomo amosa sorpresa polo éxito continuado dos seus espectáculos, que encheen teatros case de forma ininterrompida. Aínda que inicialmente pensaba que a resposta do público se debía á gratitude polo traballo realizado durante a corentena, agora cre que o valor artístico e humorístico das súas propostas é o que garante a súa permanencia nos escenarios. A longa relación profesional, que se remonta a máis de vinte anos, permítelles recrear a esencia dos seus inicios nos cafés teatro, adaptando o clown e as disciplinas humorísticas á actualidade.
A diferenza entre as súas personalidades no escenario é vista polo humorista como un punto forte que atrae a un público diverso. Segundo Perdomo, esta simbiose fai que se perdan as distincións individuais e crea unha proposta atractiva que rompe prexuízos, mesmo para el mesmo, que provén dun espazo máis 'underground' ou 'punk'.
Para nós, a marca, como dicía Clint Eastwood, é non deixar entrar o vello, non deixar que o que facemos se convirta en monotonía. A clave é que o pasamos ben
Respecto á presión por crear novos espectáculos, Perdomo sinala que a autoesixencia se centra en evitar a monotonía e en pasalo ben, xa que a maxia do humor reside en sorprenderse mutuamente e gozar do proceso creativo. A evolución constante dos espectáculos, con novas saídas de chistes, demostra que o humor, como a vida, tamén evoluciona. A clave, insiste, é que eles dous se estean a pasar ben no escenario, pois nese momento a conexión e a creatividade flúen.
O cómico tamén se refire á diversidade do público en diferentes localidades, destacando a súa experiencia positiva en Vigo e a súa conexión especial con Ferrol, cidade á que se sente moi ligado e da que admira a súa 'cosmogonía'.
Sobre a sinceridade no seu traballo, Perdomo recoñece ser 'bocazas' e ter que depurar o seu discurso, pero defende que dicir o que se pensa non é un defecto. A pesar de que esta franqueza lle trouxo problemas, considera que é unha virtude, especialmente nun mundo onde a opinión se confunde coa personalidade. Admite que houbo momentos nos que tivo que morderse a lingua ou pedir perdón, pero subliña que o seu humor non busca facer dano, senón xogar coa comedia.
Perdomo expresa o seu escepticismo cara ás redes sociais, ás que cualifica de 'escravitude' e 'pútrido invento da vaidade humana'. Sente que a súa liberdade, felicidade e conexión coa vida melloran cando se afasta delas, preferindo un uso máis moderado e consciente da tecnoloxía.
Comparte a opinión sobre a falta dunha remuda xeracional clara nos cómicos galegos, aínda que recoñece o talento de moitos que están a deixar o nome de Galicia en alto, adaptándose a novas plataformas como TikTok ou recollendo a tradición oral galega.
Finalmente, lamenta non ter tempo para cultivar a súa outra paixón, a música, aínda que mantén proxectos en estudio como Aquella Sombra Muerta e desexa formar unha banda de rockabilly ou blues, reflectindo a súa evolución persoal lonxe da rabia da súa etapa no metal extremo.
