A urbe compostelá, outrora unha 'pequena Compostela' conservada en pedra, perdeu a súa identidade e o seu atraso pintoresco. Agora, inmersa nun cataclismo por desidia e influenciada por "calquera golosina de fóra", a cidade atópase "moralmente perdida".
O artigo sinala que non estamos ante "eventos climáticos traviesos", senón ante un colapso climático. As ondas de calor e riadas non son excepcións, senón o inicio do "abominable". Nunha cidade onde "o árbore é o inimigo e o coche o cidadán de primeiro orde", estes veráns apocalípticos sentínse como un castigo dobre.
Mentres a cidade se converte nunha "illa de formigón incandescente", as poucas sombras naturais escaséanse. A perda do xardín do Posío, substituído por "unha paletada insulsa e sen árbores vellas", agrava a situación. Estímase que en Auria hai "apenas un árbore para cada 25 persoas", moitos deles "alevíns raquíticos en macetas", lonxe da ratio de cidades como Oslo ou Estocolmo.
Non obstante, nas marxes do cemiterio, no que resta do claustro de San Francisco, sobreviven uns pequenos tilos. Estes árbores, apreciados por xente maior, ofrecen un "rinconcito de tranquilidade" lonxe do "ruído e violencia" da rúa Emilia Pardo Bazán. A súa presenza, cun "aroma marabilloso", convértese nun "milagro" nesta "Auria do fin do mundo", un "deserto de formigón" que hai que celebrar e protexer.
