A figura de María Tarsy Carballas Fernández, nacida en Taboada o 2 de xuño de 1934, foi recoñecida internacionalmente polo seu traballo no campo da edafoloxía. A investigadora, que faleceu este sábado aos 91 anos, destacou por ser unha pioneira nos estudos sobre a recuperación de solos tras incendios forestais, unha área na que se converteu nunha referencia indiscutible.

Carballas estivo vinculada ao CSIC dende 1965, desenvolvendo a súa actividade académica no Instituto de Investigaciones Agrobiológicas de Galicia, con sede en Santiago de Compostela. Ao longo da súa extensa carreira, ocupou postos de responsabilidade dentro do organismo científico, como vocal da Comisión do Área de Ciencias Agrarias e membro da Xunta de Goberno. A súa investigación centrouse especialmente na prevención de incendios forestais e na rexeneración de terreos afectados polo lume, achegando solucións fundamentais para a problemática das catástrofes forestais en Galicia e noutras rexións do noroeste peninsular.

A súa brillante traxectoria académica comezou na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en Farmacia en 1958 e en Ciencias Químicas con Premio Extraordinario en 1963. Completou o seu doutoramento en Farmacia en 1964 e ampliou a súa formación na Universidade de Nancy, en Francia. O seu legado bibliográfico supera as douscentas publicacións científicas e unha ducia de libros especializados.