As críticas da esquerda polo recente nomeamento de Eva López Tarrío como directora do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) revelan un malestar máis profundo. Sectores nacionalistas consideran que este movemento forma parte dun intento por controlar as institucións culturais de Galicia, un obxectivo que xa terían acadado noutros organismos como o Consello da Cultura Galega (CCG) e a Real Academia Galega (RAG).

A pesar do extenso currículo e solvencia de López Tarrío no mundo da arte, a súa elección foi descalificada polo PSOE, BNG e Sumar. Argumentan que a designación libre pola Xunta non garante a transparencia nin a idoneidade da xestión, e mesmo solicitan a reversión do nomeamento. Dende a Consellería de Cultura, Lengua y Juventud sinalan que o debate non é puramente técnico, senón unha "disputa pola influencia cultural e simbólica en Galicia" co obxectivo de "exercer un papel relevante na definición das políticas culturais".

Este conflito pon de manifesto a "existencia de redes profesionais, grupos de influencia e espazos de poder vinculados ao sistema da arte contemporánea", tanto en Galicia como no conxunto de España. A oposición traslada esta mesma estratexia ás políticas lingüísticas, cualificando de "boicot" as súas reaccións ao "pacto pola lingua" ofrecido pola Xunta, ao consideralo insuficiente. Esta confrontación política e cultural "contribúe a crear un clima no que calquera decisión institucional relevante tende a ser interpretada dende claves partidarias ou ideolóxicas".

En canto á libre designación, a oposición defende que os concursos públicos son o único mecanismo lexítimo para seleccionar directores de museos e centros de arte. Aínda que recoñecen que estes procesos garanten "transparencia e concorrencia", non son "unha garantía automática de boa xestión nin de éxito institucional", como demostran algunhas "dificultades detectadas nos últimos anos na CGAC". A Xunta, pola súa banda, defende a libre designación como unha fórmula legal prevista para postos de especial responsabilidade, que permite "unha maior coherencia entre os proxectos impulsados pola institución titular e a acción da dirección executiva do centro".

Máis aló da polémica, o "verdadeiro desafío" para o CGAC na próxima década pasa por afrontar retos como a ampliación de públicos, a internacionalización, a innovación dixital e a colaboración co tecido artístico galego. O éxito dependerá de "construír un proxecto cultural sólido, ambicioso e conectado coa sociedade", reforzando así "unha das institucións culturais máis importantes de Galicia".