A tradición do toque de campás resoa con forza na Coruña grazas á dedicación dun mozo de 19 anos, orixinario de Boiro. Mentres cursa os seus estudos de Terapia Ocupacional na cidade herculina, inviste o seu tempo libre na súa gran paixón: facer soar as campás das igrexas. Este oficio, que aprendeu de forma autodidacta, xa o exerceu en máis de 60 parroquias galegas.
A súa fascinación polas campás comezou en idade temperá. Desde que ten uso de razón, lembra que sempre lle gustaron, e os seus pais poñíanlle vídeos de campás en YouTube. Aos dous anos tivo a súa primeira experiencia práctica co seu avó, e aos tres xa lle permitían tirar das cordas durante a tempada de defuntos. Con só sete anos, a súa afección converteuse nunha práctica máis seria, subindo por primeira vez ao campanario dunha parroquia en Boiro, Santiago de Lampón, onde tocaba a campá pequena.
“"Eu non pido nada nunca, fágoo de maneira altruísta e realmente porque me gusta."
Desde a súa chegada á Coruña para comezar a universidade, o mozo contactou con párrocos locais para ofrecer a súa axuda. A súa labor foi ben recibida, considerándose un servizo que dignifica as actividades da igrexa. Actualmente, o seu toque de campás é habitual en igrexas emblemáticas da cidade como a Colexiata, Santa María de Oza, San Xurxo, San Nicolás e Santiago. Tamén colabora en ocasións especiais en San Vicente do Viña, Santa Lucía e Santo Domingo.
O mozo domina os distintos toques que marcan a vida litúrxica e social. Para os días de festa, existe o “repenique”, un toque moi rápido con ritmo. As chamadas a misa anúncianse cunha serie de campanadas, cuxo número varía segundo o lugar. O toque de defuntos, en cambio, é moito máis pausado e solemne, distinguindo se o falecido é home ou muller usando a campá grande ou a pequena, respectivamente.
Para el, esta dedicación é un pasatempo que realiza de forma completamente altruísta. Agradece os detalles que ás veces lle ofrecen, como unha torta ou uns bombóns, pero a súa única motivación é a paixón que sente. Compara esta afección coa dedicación de quen practica un deporte de maneira constante e profesional, converténdose no gardián dos sons da cidade.
