A escena musical contemporánea foi testemuña dun momento singular cando unha artista navarra empregou unha frauta-cadeira, deseñada por un músico afincado en Ames, durante a súa actuación en Washington D.C. Este evento, que tivo lugar no recoñecido espazo de Bob Boilen, destacou pola orixinalidade do instrumento e a súa capacidade para transcender as convencións musicais.

O creador deste peculiar instrumento, un músico e divulgador con máis de trinta anos de experiencia na transformación de obxectos comúns en expresións sonoras, reside actualmente no concello de Ames. A súa traxectoria comezou na infancia co piano, pero un encontro coa música tradicional e un momento de inspiración doméstica levárono a explorar a luthería experimental. A súa filosofía baséase na idea de que a música reside na xeometría e no aire, e que calquera tubo pode ser unha frauta.

Este artesán, que fala galego con fluidez, defende o uso da lingua propia e a protección da identidade cultural, comparando a música tradicional galega cun “parque natural que nunca desapareceu”. Destaca a riqueza de artesáns do son en Galicia, un fenómeno que considera “absolutamente absurdo” pola súa densidade en relación coa poboación.

A frauta-cadeira que se fixo viral foi froito dun encargo específico para a actuación en Washington D.C. O instrumento foi deseñado para facilitar a interpretación dunha canción concreta, adaptando a súa escala e ton. Este éxito mediático é só unha parte do traballo do músico, quen tamén lidera a Real Banda de Cadeiras Encartables, unha formación que agrupa a 21 músicos e que busca achegar humor e excentricidade á música.

A súa obra subliña que a calidade dunha melodía non reside no material do instrumento, senón na necesidade humana de crear. Para el, facer música é tan esencial como alimentarse, e a frauta-cadeira é un exemplo de que a música reside na mirada e non no obxecto.