UVigo e IDIS definen áreas de lonxevidade extrema

Investigadores propoñen un novo marco metodolóxico con parámetros demográficos e epidemiolóxicos para identificar zonas con alta prevalencia de centenarios.

Primeiro plano dunha lupa sobre un gráfico demográfico con números e liñas difuminados, representando a lonxevidade extrema. O fondo mostra unha sutil representación abstracta dun mapa de Galicia con texturas de granito e tons verdes atlánticos.
IA

Primeiro plano dunha lupa sobre un gráfico demográfico con números e liñas difuminados, representando a lonxevidade extrema. O fondo mostra unha sutil representación abstracta dun mapa de Galicia con texturas de granito e tons verdes atlánticos.

Investigadores da Universidade de Vigo e do IDIS publicaron un marco metodolóxico pioneiro para identificar áreas de lonxevidade extrema, centrado en poboacións que superan os 100 anos.

Un equipo de investigadores da Universidade de Vigo e do IDIS (Instituto de Investigacións Sanitarias de Santiago de Compostela) presentou por primeira vez un marco metodolóxico para determinar a existencia de áreas de lonxevidade extrema. O traballo, publicado na revista internacional Aging and Disease, establece os requisitos para identificar xeograficamente zonas onde a poboación supera os 100 anos.
O artigo, titulado Extreme longevity areas: redefining the need for a transparent and standardized framework, está asinado polos membros do Grupo de Investigación en Lonxevidade e Envellecemento (Long-Aging) da UVigo, José María Faílde e María Dapía, e por parte do IDIS, Alberto Ruano, Mónica Pérez e Guadalupe García, tamén docentes da Universidade de Santiago de Compostela e membros de CRETUS.
Ata agora, a identificación destas áreas baseábase principalmente no número de centenarios en relación coas persoas nacidas nun período determinado nese lugar. Porén, o equipo investigador sinala que este modelo tiña limitacións metodolóxicas e propón un enfoque máis robusto.
O novo estudo suxire a necesidade de parámetros demográficos e epidemiolóxicos adicionais para validar cientificamente estas zonas. Entre eles, menciónase a alta prevalencia de persoas nonaxenarias, o uso de fontes de información complementarias como historias clínicas electrónicas, e unha definición precisa e estandarizada do cálculo de lonxevidade extrema.
Ademais, o artigo recomenda a monitorización periódica destas áreas, xa que a condición de "área de lonxevidade extrema" pode variar debido a movementos demográficos ou cambios no estilo de vida, como se observou en Okinawa, Xapón. Os autores tamén buscan afastar o concepto de "zona azul" (blue zone), vinculado a marcas comerciais, e promover un termo máis académico como "área de lonxevidade extrema".
Esta investigación dá continuidade a estudos previos do grupo que analizaron as características comúns das zonas identificadas como de lonxevidade extrema, incluíndo latitude, clima, orografía e patróns alimenticios.
Información elaborada a partir da fonte oficial: Universidade de Vigo — DUVI (Diario da Universidade) (05/10/2026)