Aínda que a traxectoria profesional do autor na radio foi breve (entre 1968 e 1976), garda unha especial predilección por este medio como "gran escola de contidos e xornalismo". Destaca a importancia da estación decana, Radio Vigo, na memoria colectiva da cidade pola variedade e orixinalidade dos seus programas, que conectaban de forma efectiva coa audiencia local.
Nunha fotografía inédita dunha emisión, aparece xunto a Pepe Vázquez (e posiblemente Esperanza Criado) o popular humorista Pepe Iglesias, coñecido como "O Zorro". Este artista arxentino, cuxo nome real era José Ángel Iglesias Sánchez, foi un recoñecido humorista, contador de historias e chistes, cuxo estilo desenfadado e novidoso acadou gran popularidade na radio española e chilena.
O autor prefire este modelo de radio local, con contidos propios e variados, fronte aos programas xeneralistas que hoxe en día converten moitas emisoras en meros repetidores de contidos de Madrid. Lembra tamén as homenaxes que a Asociación da Prensa de Vigo rendeu en 1996 e 1997 a Eugenio González de Haz e Pepe Vázquez, figuras esenciais da radio viguesa.
Eugenio González de Haz, quen adquiriu a emisora en dificultades, demostrou unha gran visión de futuro ao arriscarse nun negocio que se converteu nun amplo grupo de comunicación. Pepe Vázquez, procedente do teatro, foi descuberto por González de Haz polas súas cualidades como locutor principal, desenvolvendo a súa carreira nunha emisora con estudos modernos para a época e situada nun lugar simbólico da cidade.
A presenza de Pepe Iglesias "O Zorro" en directo nun programa de Radio Vigo é un detalle especialmente interesante da fotografía. A súa carreira desenvolveuse en Arxentina, España e Chile, onde faleceu en 1991. A súa primeira película en España, "¡Che qué loco!", aínda divirte hoxe. As súas intervencións na radio, especialmente na Radio Madrid da SER e noutras cadeas, foron moi populares polo seu estilo único.
As súas gravacións, con personaxes como "Don Tapadera" e "o Finado Fernández", e a súa capacidade para o silbido, deixaron pegada no linguaxe popular. Aínda que o seu paso pola televisión non tivo o mesmo éxito, o recordo da súa presentación "Eu son 'O Zorro', zorro, zorrito..." e as súas melodías silbadas perduran na memoria de moitos radioescuchas da época.
