O relato céntrase na traxectoria de Soto, destacando a súa incansable defensa do nacionalismo galego e o seu papel na publicación de Vieiros en México, unha revista que se converteu en referente da identidade patria durante os anos difíciles do franquismo. O xornalista garda exemplares desta publicación, que relee para recordar os tempos nos que a palabra era a principal arma contra a ditadura.
Un encontro fortuíto nun voo entre Madrid e Vigo, onde Soto compartiu asento cun comisario de policía, serve como punto de partida para evocar a súa personalidade e as súas conviccións. Durante a conversa, Soto, xa na súa madurez, expresou a súa visión sobre Galicia como nación e o seu proxecto de fundar o Partido Galego do Proletariado (PGP), unha iniciativa que buscaba ser unha alternativa á UPG daquela época.
“"Pois agora Galicia si que vai despegar, porque imos fundar o Partido Galego do Proletariado, do que eu serei o presidente. Nesta fin de semana celebramos o congreso constituínte… Se queres participar…"
O congreso constituínte do PGP, ao que asistiron o xornalista e un compañeiro, tivo lugar en Salvaterra do Miño. A pesar da vixilancia policial da época, o evento marcou un punto de inflexión na loita antifranquista, demostrando que os tempos estaban a cambiar e que a represión xa non era tan severa como antes. Aínda que o PGP non tivo unha longa traxectoria, a figura de Soto e as súas ideas perduraron.
O artigo tamén explora a relación de Soto con Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, figura emblemática do nacionalismo galego. Aínda que algúns o consideraban secretario de Castelao, o xornalista suxire que a súa relación foi máis de compañeirismo durante o exilio en América, onde ambos viaxaron xuntos a Nova York e Cuba para organizar o primeiro goberno galego no exilio. Con todo, Soto non sempre mostrou un gran entusiasmo por Castelao nas súas conversas.
Tras a Guerra Civil Española, Lois Soto estableceuse en México, onde fundou a Alianza Nazonal Galega, unha coalición que agrupou as forzas antifascistas galegas. O xornalista destaca a súa labor como activista social no exilio, axudando a miles de galegos que fuxían do terror franquista. Unha viaxe emotiva á súa aldea natal, preto do río Fechiñas, revelou a profunda conexión de Soto coa terra e a súa visión do nacionalismo, identificándose como un "querqueno".
“"Machacáronos todos! Os romanos, os árabes, os españois… Non me estraña que nesta zona houbese tanto anacoreta… Si eu fun do Partido Comunista debeu ser pola mextura cultural que herdou o meu pobo…"
O artigo conclúe cunha anécdota sobre un encontro coa Garda Civil de camiño a Celanova, onde Soto, fiel ás súas conviccións, interpelou ao axente en galego. Lois Soto Fernández faleceu en México en 1982, un ano despois da aprobación do Estatuto de Autonomía de Galicia, deixando un legado de loita e compromiso coa identidade galega.
