O silencio e a soidade marcan o día a día en Quintela de Humoso, unha pequena aldea onde residen oficialmente dous veciños. O paso do tempo é visible nalgunhas vivendas pechadas a maior parte do ano, mentres que a natureza comeza a reclamar o espazo. A emigración a cidades como Barcelona, Bilbao ou Suíza baleirou este núcleo, que no seu día chegou a ter arredor de 30 habitantes.
Agustín Álvarez Martínez, de 75 anos e residente toda a súa vida en Quintela de Humoso, describe a rutina baseada no coidado da horta, paseos e actividades cinexéticas ou de pesca. A falta de compañía é un dos aspectos máis duros da súa existencia, aínda que o verán trae algunha visita ocasional. A pesar de ter traballado fóra no pasado, non contempla deixar o seu lugar de nacemento, aínda que se amosa pesimista sobre o futuro, prevendo un maior illamento e a falta de servizos básicos como un autobús regular a Viana do Bolo. Tamén sinala o abandono do contorno, con fincas sen limpar e a contaminación do río.
“"Se pasa bastante mal cuando no hay compañía."
A poucos quilómetros, en Parada, a situación é similar. Jorge Domínguez Ramos reside alí coa súa nai de 85 anos. Tras unha vida dedicada ao transporte e á administración, regresou para coidar dela. A aldea carece de comercios ou lugares de encontro, reducindo a vida ás tarefas domésticas e desprazamentos en coche para calquera necesidade básica.
Jorge tamén destaca o deterioro do espazo urbano, con casas caídas e accesos bloqueados pola vexetación. Lembra o seu intento frustrado de abrir unha tenda na zona debido a "trabas administrativas e custos", o que reforza a súa percepción de abandono institucional. A tranquilidade da zona mestúrase coa tristeza ante a posibilidade de quedar só cando a súa nai xa non estea, prevendo a desaparición do pobo.
Ambas as aldeas reflicten a progresiva despoboación do rural ourensán, onde a falta de servizos e o abandono do contorno agravan a sensación de illamento dos poucos veciños que resisten.
