Aquel verán de 1992, Galicia foi testemuña dun acontecemento singular cando un dos líderes políticos máis recoñecibles do século XX chegou a Láncara, Lugo. A súa visita non buscaba un acto institucional, senón as pegadas da súa familia, conectando a historia da Revolución Cubana coa emigración galega de finais do século XIX.
O 28 de xullo de 1992, o líder cubano visitou a casa onde nacera o seu pai, Ángel Castro Argiz, en 1875. Esta viaxe, cargada de simbolismo, transformou a pequena localidade galega no centro da atención internacional. A escena, con veciños e xornalistas, amosaba un líder mundial camiñando pola terra dos seus devanceiros, un retorno á orixe familiar.
A conexión coa comunidade galega non era un simple xesto diplomático, senón que tiña raíces profundas e documentadas. O seu pai, como moitos outros galegos da época, emigrou moi novo a Cuba, onde comezou traballando en condicións difíciles ata construír unha fortuna ligada ao azucre. Este fenómeno migratorio marcou profundamente Galicia, con miles de familias divididas entre dous continentes.
É unha grande honra ser descendente de galegos.
A chegada do líder cubano xerou unha enorme expectación, con xornalistas nacionais e internacionais seguindo cada movemento. A seguridade era máxima, pero moitos veciños puideron velo de preto. A imaxe dun dirixente político acostumado ás cimeiras internacionais rodeado de vacas e casas de pedra rompía coa rutina da Galicia rural daquel entón.
En Láncara, foi recibido por representantes institucionais e veciños. Un dos momentos máis destacados foi o encontro co daquela presidente da Xunta, Manuel Fraga, nunha fotografía histórica que unía a dúas figuras ideoloxicamente opostas, pero unidas polo peso de Galicia nas súas biografías. A visita tamén deixou imaxes do líder cubano degustando polbo e compartindo a afección polo dominó, humanizando a súa figura pública.
Esta viaxe produciuse nun momento crítico para Cuba, coa desaparición da Unión Soviética e o inicio do Período Especial. A visita a Galicia tiña unha lectura política de reforzo de vínculos, pero o que máis calou foi o compoñente humano: a imaxe dun home reconstruíndo a súa historia familiar e lembrando a profunda conexión histórica entre Galicia e Cuba.
Hoxe, máis de tres décadas despois, a memoria daquela xornada segue viva en Láncara. A casa familiar foi recuperada e transformada nun espazo museístico e centro de interpretación da emigración galega, subliñando como a historia global e local se cruzan en lugares inesperados, e como a historia do líder cubano está intrinsecamente ligada á emigración galega.
