As paisaxes mariñas, coñecidas como ‘Seascapes’, son unha clasificación dinámica das masas de auga oceánicas elaborada pola NOAA CoastWatch. Unha investigación recente, na que colaborou a USC, analizou os patróns de movemento de tres especies mariñas e confirmou a súa preferencia ou evitación por determinados tipos de ‘Seascapes’.
A publicación, realizada na revista Landscape Ecology, suxire que estas rexións con características físicas e bioxeoquímicas distintas poden actuar como indicadores en tempo case real das zonas onde é máis probable atopar megafauna mariña. Isto podería contribuír significativamente á súa conservación e xestión. Os autores sinalan a necesidade de ampliar a análise a máis especies e de mellorar a cobertura estacional dos datos para obter conclusións máis robustas.
Os resultados confirman que as paisaxes mariñas peláxicas son indicadores ecoloxicamente significativos de hábitats dinámicos. Achegan probas de que as decisións de desprazamento a gran escala da fauna mariña están estruturadas por características biofísicas que interactúan. O profesor da USC Joaquín Triñanes, un dos autores, destacou que estas paisaxes peláxicas poderían ter un uso aplicado, servindo como indicadores para localizar megafauna mariña.
O equipo investigador subliña o valor das paisaxes mariñas como un marco sinxelo, intuitivo e transferible para a ecoloxía do movemento. Preven que a súa aplicación abrirá novas oportunidades para trasladar conceptos da ecoloxía da paisaxe ao ámbito mariño peláxico.
