O autor, nado en Pontevedra en 1975, recoñece que parte do seu triunfo se debe á súa orixe galega, afirmando que sen nacer en Galicia, a súa perspectiva sería «menos interesante». Desde a súa infancia, Loureiro soñaba con ser explorador, unha aspiración que, segundo el, acabou cumprindo dun xeito diferente, sen moverse da casa.
A súa transición do dereito á literatura xurdiu da saturación coa redacción de querelas e demandas. Comezou a escribir como unha terapia persoal, sen imaxinar que aquela primeira historia transformaría a súa vida por completo. A súa natureza hiperactiva, que o levou a ser un neno inquedo, é agora unha fonte de inspiración, manténdoo sempre en movemento e con múltiples proxectos en mente.
“"Son un neno hiperactivo que chegou á idade adulta convertido nunha persoa funcional e que vive moi ben, o que non é pouca cousa."
Un dos momentos máis emotivos da súa carreira foi ver a adaptación cinematográfica da súa triloxía Apocalipsis Z. O escritor confesa que chorou durante o pase privado, describindo a experiencia de ver as súas ideas plasmadas na pantalla como algo indescritible. A pesar de tratar temas apocalípticos, Loureiro rexeita calquera similitude cos zombis, destacando a importancia de recoñecer erros e perdoar.
Sobre a realidade actual, Loureiro opina que vivimos unha época «absolutamente incrible», con acontecementos que, se os incluíse nos seus libros, serían rexeitados polos seus editores por absurdos. Defínese como tumultuoso, pasional, creativo e inquedo, e destaca a súa paixón por contar e escoitar historias. Fóra de Galicia, o Hotel Inglaterra en Sevilla é un lugar onde se sente como na casa, cargado de bos recordos, incluída a noite na que gañou o Premio Fernando Lara de Novela.
Entre os seus gustos culinarios, a empanada de millo de berberechos e as filloas son as súas debilidades. O seu último capricho foi un deportivo clásico. Actualmente, está vendo series como Severance, Los amos del aire e Fallout. O mellor consello que recibiu é coidar á xente que o quere, tratar aos demais como un quere ser tratado e, sobre todo, non gardar rancor, xa que consome moita enerxía.
“"É importante recoñecer os erros, perdoar e ser perdoado. Non custa tanto e senta moi ben."
Finalmente, Loureiro considera que as redes sociais están sobrevaloradas, describíndoas como «unha mentira aceptada que nos está roubando a alma». Ten moitos retos pendentes e pensa na sorte que ten por dedicarse ao que lle gusta xusto antes de durmir.
