Dous profesionais do sector, un con máis de tres décadas de experiencia e outra recentemente incorporada, analizan a evolución dunha actividade que se adapta aos novos tempos. O veterinario con ampla traxectoria, pertencente á primeira promoción da Facultade de Veterinaria de Lugo, leva máis de trinta anos traballando en explotacións gandeiras da comarca de Deza, unha das zonas con maior tradición láctea de Galicia. A súa elección profesional estivo influenciada pola vocación e o seu contexto vital, sendo fillo de gandeiros e crecendo entre animais.

Nos últimos trinta anos, o seu traballo e o propio rural experimentaron unha profunda transformación. As pequenas explotacións familiares, que antes eran a norma, están a desaparecer debido á falta de rendibilidade. Este cambio produtivo foi parello ao despoboamento, que converteu un rural antes cheo de vida nun espazo con menos actividade. A profesión adaptouse, pasando de realizar todas as tarefas nas granxas a centrarse en casos máis específicos, mentres xurdían profesionais máis especializados en áreas como a reprodución ou a nutrición animal.

A xornada laboral do veterinario rural segue sendo imprevisible, con urxencias que non entenden de horarios e a necesidade de percorrer cada vez máis quilómetros para atender as explotacións. Esta incerteza, aínda que forma parte do atractivo do oficio, tamén é unha das súas principais dificultades. As chamadas nocturnas, que antes eran habituais, diminuíron coa profesionalización e o aumento do tamaño das granxas.

A pesar dos cambios e das dificultades, o profesional non dubida da súa elección, rexeitando dedicarse á clínica de animais de compañía ou á medicina humana. Aos seus 61 anos, comeza a ver o final da súa etapa profesional, compartindo traballo cunha veterinaria nova que representa a substitución xeracional. Esta moza, criada en As Pontes (A Coruña), incorporouse ao medio rural tras rematar a carreira en xuño e traballa como autónoma, entre urxencias e gardas sen horario.

A dispoñibilidade total e a alta carga de traballo son desafíos constantes, que fan que a conciliación sexa case imposible para moitas mulleres na profesión. Con todo, a veterinaria nova cre que unha mellor organización por equipos podería mellorar a situación. A pesar das dificultades, atopa satisfacción en momentos como os partos de becerros e sente o apoio dos gandeiros da zona. De cara ao futuro, ten o soño de formar un equipo veterinario.

Outra profesional, que finalizou os seus estudos en 2009, optou pola clínica de pequenos animais en Pontevedra, unha decisión que sorprendeu á súa familia. Tras o falecemento dun veterinario local en 2010 e o peche da súa clínica, ela decidiu reabrila en 2013. Agora, á fronte dun equipo, foi testemuña da profunda transformación na relación entre as persoas e as mascotas, que pasaron a ser membros da familia. Esta maior implicación dos propietarios, aínda que positiva, tamén aumenta a presión sobre os profesionais, que se enfrontan a unha demanda crecente de servizos e tratamentos avanzados.