Aquel 25 de abril de 1974, Portugal viviu un día histórico que transformou o país, marcando o fin da ditadura do Estado Novo, que se iniciara en 1926 con António de Oliveira Salazar e continuara con Marcelo Caetano. O descontento no Exército pola prolongada guerra colonial foi o catalizador dun movemento que buscaba a liberdade e un cambio social profundo.
Dúas cancións foron cruciais para o inicio da operación. Ás 22.55 horas do 24 de abril, a radio Emissores Associados de Lisboa emitiu E despois do adeus de Paulo de Carvalho, o sinal de preparación para o Movemento das Forzas Armadas. A confirmación chegou ás 0.20 do 25 de abril, cando Rádio Renascença transmitiu Grândola, Vila Morena de José Afonso, indicando o inicio do avance militar cara os puntos estratéxicos das principais cidades, o que levou á caída da ditadura máis longa de Europa occidental en poucas horas.
O símbolo dos cravos xurdiu de forma espontánea. Un restaurante de Lisboa tiña previsto regalar cravos ás clientas polo seu aniversario, pero os eventos obrigaron a suspender a celebración. O dono repartiu as flores entre os empregados. Unha camareira, de nai galega, atopouse cos tanques na praza do Rossio e, ao non ter un cigarro que ofrecer a un soldado, deulle un caravel. O militar colocouno no canón do seu fusil, un xesto que foi imitado por outros, convertendo o cravo no emblema dunha revolución pacífica e sen disparos.
“"A xente andaba con medo polo que puidera pasar, pero foi todo a mellor."
Residentes de orixe portuguesa en Lugo, como unha parella de Bragança que leva 36 anos en Escairón, lembran aqueles días. Chegaron a Galicia coa idea de facer cartos e regresar, pero acabaron asentándose e formando unha familia. Aínda que non celebran o 25 de abril de forma especial en España, manteñen vivas as súas tradicións, incluíndo a gastronomía portuguesa.
“"É un orgullo o que se conseguiu nese momento, unha revolución sen sangue. Iso foi algo inaudito, un milagre. Oxalá todas as guerras foran así. A revolución do 25 de abril ten que servir de exemplo para o mundo."
Outra veciña, nacida en Bragança e residente en Lugo, destaca o orgullo por unha revolución sen sangue. Subliña a importancia de transmitir aos seus fillos a cultura e os valores portugueses, como o respecto polos maiores. Tamén unha veciña de Caminha, que chegou a Lugo en 2007, valora o simbolismo da data, destacando que foi un cambio sen perdas humanas, algo que considera digno de celebración.
