Nai coruñesa en folga de fame ante a Xunta por praza escolar para o seu fillo con discapacidade

Carmen María Villar esixe unha solución educativa axeitada para o seu fillo, quen posúe unha discapacidade intelectual severa, tras ser enviado de volta a un centro sen os apoios necesarios.

Imaxe dunha muller en folga de fame fronte a un edificio institucional
IA

Imaxe dunha muller en folga de fame fronte a un edificio institucional

Unha nai da Coruña iniciou unha folga de fame fronte á delegación da Consellería de Educación para esixir unha praza escolar adecuada para o seu fillo con discapacidade intelectual, quen foi enviado de volta a un centro sen os apoios necesarios.

Carmen María Villar, nai dun mozo con discapacidade intelectual severa, comezou unha folga de fame este luns ás 09:00 horas fronte á sede coruñesa da Consellería de Educación. A súa protesta busca que a Xunta de Galicia garanta unha praza escolar adaptada ás necesidades especiais do seu fillo, quen, segundo denuncia, foi enviado de novo ao centro Agarimo sen as medidas de apoio requiridas.
O mozo, que ten 15 anos cronolóxicos pero unha idade mental de tres ou catro, saíra de Agarimo en febreiro do ano pasado por motivos de seguridade. A nai explica que o centro non pode proporcionar a atención constante que o seu fillo require, xa que necesita un adulto permanentemente ao seu lado debido ao seu alto grao de dependencia e discapacidade. Un incidente grave en febreiro de 2025 no centro levou á adopción de medidas cautelares para salvagardar a integridade do neno e dos seus compañeiros.

"Realmente é moi triste para min ter que chegar a isto, pero estarei ata que me reciban e me dean unha solución, ata que o neno teña unha praza escolar, que é o seu dereito."

Carmen María Villar · Nai do menor
Tras a súa saída de Agarimo, o mozo pasou por un centro para menores con problemas de conduta en Rábade, que tampouco contaba co persoal especializado. Un auto xudicial do Xulgado de Primeira Instancia nº6 de Lugo, emitido en novembro, determinou que o mellor para el sería un espazo educativo onde puidese sentirse máis integrado e adquirir habilidades para a autonomía. A pesar de que a tutela do menor corresponde á Xunta, a familia e a asociación Manaia están a sufragar terapias de reforzo.
Villar reclama unha praza nos centros de Aspronaga ou María Mariño, ambos na Coruña, que considera máis axeitados. A nai subliña a importancia dunha escolarización adecuada para o futuro do seu fillo, expresando a súa preocupación por que, sen ela, poida converterse nun adulto con dependencia extrema. Está decidida a manter a folga de fame, durmindo no seu coche, ata que a administración ofreza unha solución definitiva.