Yago Nogueira, o brigadista de Oímbra, loita por recuperar a súa vida tras o lume

O mozo de Bousés, con 18 anos, sufriu queimaduras graves no incendio de Monterrei en agosto, pero mantén a súa paixón por axudar.

Imaxe dunhas mans feridas e vendadas, símbolo de recuperación tras un incendio.
IA

Imaxe dunhas mans feridas e vendadas, símbolo de recuperación tras un incendio.

O brigadista Yago Nogueira Almeida, de 18 anos, resultou gravemente ferido no incendio de Monterrei en agosto, pero oito meses despois, o mozo de Bousés loita por recuperar a súa autonomía co apoio da súa familia.

A historia de Yago Nogueira Almeida, orixinario de Bousés, é un testemuño de resiliencia. Con só 18 anos, uniuse a unha brigada forestal en Oímbra, sen imaxinar que se enfrontaría a un dos incendios máis devastadores da historia de Ourense. O 12 de agosto, mentres axudaba nas tarefas de extinción en Monterrei, quedou atrapado polas lapas xunto a dous compañeiros, Lois e Cristian, sufrindo queimaduras no 60 por cento do seu corpo.

"Se puidera volvería apagar os incendios."

Yago Nogueira · Brigadista
O accidente marcou un antes e un despois na vida de Yago, quen pasou tres meses hospitalizado, incluíndo un mes e medio en coma. A pesar da dor e das secuelas físicas, que o fan dependente da súa nai, Susana, para tarefas cotiás como poñer o traxe de presoterapia, Yago afronta a recuperación con optimismo. O seu obxectivo é recuperar a independencia, rematar os seus estudos e traballar.
O mozo recorda o momento crítico no que o lume os cercou. Estaban nunha pista cando as lapas se abalanzaron sobre eles. O capataz, Fabián, deu a orde de correr, e durante unha hora, Yago, Lois e Cristian fuxiron polo monte ata que foron rescatados por bombeiros e voluntarios de Protección Civil. A pesar da gravidade da situación, Yago utilizou o seu coñecemento da zona para guiar aos equipos de rescate a través do seu teléfono móbil.

"Gañeille ao lume porque el está apagado, eu sigo aquí."

Yago Nogueira · Brigadista
A nai de Yago, Susana, tamén comparte a súa perspectiva sobre o suceso, destacando a dureza de recibir a chamada que lle informaba do accidente do seu fillo. A familia sente o apoio da comunidade, pero Yago reflexiona sobre a resposta das autoridades, cuestionando a demora na chegada de medios e a falta de coñecemento sobre a súa localización, o que puido ser determinante para a súa supervivencia.
A pesar de todo, Yago non perde a súa paixón polo traballo de brigadista e a súa conexión coa terra. Aínda que recoñece que o incendio foi provocado, non sente rancor, senón pena polo responsable. A súa mensaxe para os novos bombeiros é clara: ter coidado e non arriscar a vida innecesariamente, priorizando sempre a seguridade persoal.