A materia escura, que podería representar case un terzo do Universo, segue sen ser detectada directamente. Non obstante, un novo experimento no que participa a Universidade de Santiago logrou estreitar o cerco sobre unha das súas posibles partículas: os axións.
O experimento utilizou ións de europio-153 incrustados nun cristal de silicato de itrio, arrefriado a unha temperatura de -268 °C. Segundo explicou un dos investigadores, o europio-153 posúe un núcleo cunha forma particular que o fai especialmente sensible ás perturbacións que podería xerar un campo de axións.
Mediante espectroscopía de precisión, o equipo monitorizou os niveis de enerxía dos espíns nucleares do europio, co obxectivo de identificar o sinal característico que deixaría a materia escura. A análise estatística foi deseñada para aproveitar as propiedades específicas deste sinal, que se espera sexa oscilante e coherente, con características determinadas pola física do campo galáctico de axións, o que permite diferencialo do ruído aleatorio do experimento.
“"Este enfoque, baseado en técnicas de óptica cuántica e espectroscopía de precisión, abre unha vía complementaria aos grandes detectores subterráneos e aos aceleradores de partículas."
Aínda que este experimento non atopou ningún sinal de materia escura, os datos obtidos son significativos. Permiten establecer un dos límites de laboratorio máis estritos ata a data sobre como os axións poderían interactuar cos quarks e gluóns do núcleo atómico, nun rango de masas que abarca oito ordes de magnitude. Estes límites son ademais complementarios ás observacións astrofísicas de estrelas e supernovas.
Os resultados foron publicados recentemente na revista Physical Review Letters. A contribución do investigador do IGFAE centrouse no deseño da análise estatística dos datos, especificamente en como considerar as propiedades do campo galáctico de axións para identificar o sinal esperado e distinguilo do ruído experimental. Prevense melloras no aparello e nos métodos de detección, o que anticipa un aumento da sensibilidade do experimento no futuro.




