A inminente visita do Papa a España, que inclúe paradas en Madrid, Barcelona e Canarias, está a xerar expectación non só pola súa axenda pastoral e social, senón tamén pola súa inevitable lectura política. O pontífice ten previsto intervir ante deputados e senadores no Congreso, reunirse co president da Generalitat, e participar nun encontro sobre migración acompañado polo presidente do Goberno.

O Executivo español confía en que a visita sirva para subliñar a sintonía entre a súa política migratoria e a defensa dos dereitos humanos e a paz que caracteriza ao Papa. "Nun mundo tan polarizado, calquera cousa que diga o Papa poderase interpretar como un apoio internacional a Sánchez", sinala Marc Sanjaume, profesor de Política na Universitat Pompeu Fabra (UPF).

Diego Sola Garcia, historiador da Universitat de Barcelona (UB), destaca a confluencia de axendas entre o Goberno e o papado en temas como o multilateralismo e a atención aos necesitados. Aínda que a Santa Sede non se casa con ningunha cor política, cada movemento é calculado para xerar sinerxias, e esta viaxe a España "non pode lerse como un simple xesto diplomático".

Históricamente, o papado tivo un papel político relevante, aínda que a súa forma variou co tempo. Mentres na Idade Media o poder era máis directo e territorial, hoxe a autoridade é "moral, diplomática e simbólica", capaz de influír en gobernos e opinións públicas. Tras a perda do poder formal dos Estados Pontificios en 1870, a influencia do papado exerceuuse a través do 'soft power', a autoridade ética e a intervención en debates globais.

Os expertos coinciden en sinalar a Juan Pablo II como o papa máis influente na política contemporánea, cuxo papado marcou o colapso do comunismo en Polonia e mantivo unha postura crítica fronte a guerras como as de Iraq, defendendo sempre a vía diplomática.

A figura do Papa actual, como "referente mundial", ten unha oportunidade única para influír nunha orde internacional erosionada. A súa autoridade moral e simbólica permítelle persuadir gobernos e opinión pública, a diferenza doutros líderes internacionais que poden ser máis ambiguos por medo a represalias económicas ou arancelarias. Esta autoridade explícase pola súa capacidade de influír sen necesidade de poder económico ou militar.

Cuestións como a crise climática ou a intelixencia artificial, incorporadas á axenda da Igrexa, reforzan a súa autoridade moral e amplían a súa influencia internacional. A visita a Barcelona, ademais, consolida a cidade como "praza de conferencias e debates internacionais", engadindo unha capa política á estratexia exterior do Goberno e ofrecendo un "respiro político" para o presidente.