Tras os devastadores incendios do pasado verán, que deixaron unha paisaxe negra en boa parte da provincia de Ourense, a natureza comeza un lento proceso de recuperación. Neste contexto, as abelas emerxen como aliadas esenciais, actuando como polinizadoras das flores da vexetación que brota, o que é determinante para a reconstrución do ecosistema.

Unha produtora de mel e profesora de Bioloxía subliña que a medida que as abelas xerminen as poucas sementes que sobreviviron ou as que cheguen de zonas non queimadas, axudarán á reprodución das especies. Nos montes de Laza, onde se atopan moitas colmeas, os castiñeiros son unha especie autóctona principal, e a súa polinización por parte das abelas é vital para aumentar a produción de castaña e asegurar a supervivencia destas árbores.

A perda de fontes de alimento para as abelas nas zonas máis afectadas provocou fenómenos inesperados. Observouse que as colmeas que sobreviviron están moi fortes e xa produciron mel, aproveitando as floracións temperás como a do salgueiro e, especialmente, o breixo, que é unha das primeiras especies en brotar na terra queimada.

O incendio do 15 de agosto supuxo un duro golpe para os apicultores da zona, que viron como o seu esforzo e traballo se perdían en cuestión de horas. Das 220 colmeas que tiñan repartidas polos montes lazanos, moitas foron arrasadas. Actualmente, traballan arreo para recuperar a súa cabana apícola, dividindo as colmeas sobreviventes e trasladándoas a novos apiarios en Alberguería, Camba e Carraxo.

Ademais dos incendios, expertos da Sociedade Galega de Historia Natural alertan sobre outras ameazas para as abelas e outros polinizadores, como a avespa velutina e, de forma destacada, o uso de pesticidas. Estes produtos, ao non ser específicos, eliminan tanto os insectos prexudiciais como os beneficiosos, poñendo en risco a biodiversidade e a recuperación natural dos ecosistemas.