Situado nun edificio histórico que albergou un sanatorio entre 1905 e 1971, O Sanatorio emerxeu como un dos proxectos culturais máis distintivos de Pontevedra. Este espazo, que incluso acolleu a pacientes como Federico García Lorca, transformouse nun vibrante punto de encontro para a creación e a experimentación, celebrando xa cinco anos de actividade.
“"Despois de cinco anos aínda non me atrevería a explicalo dunha maneira clara e concisa, pero si me atrevería a dicir que O Sanatorio é un proxecto creativo, multidisciplinar."
A filosofía de O Sanatorio céntrase na evolución constante e na ausencia dun público obxectivo definido. A diferenza doutros centros, non posúe rótulos nin sinalización exterior, buscando atraer a persoas de todas as idades e perfís que desexen contribuír activamente. Desde bebés ata persoas de 86 anos participaron nas súas actividades, demostrando a súa natureza inclusiva e aberta.
Para formar parte deste proxecto, os interesados deben presentar unha proposta detallando o que queren facer, as súas necesidades e como poden contribuír ao mantemento do espazo. Juan García subliña que O Sanatorio non é un espazo puramente artístico, senón un lugar creativo que busca combinar arte e oficio. O seu modelo de funcionamento baséase na colaboración, valorando cada proposta pola súa achega e non por tarifas fixas.
O edificio, de 1.600 metros cadrados, distribúese en tres plantas e dúas terrazas. A planta superior alberga unha cociña e unha zona de traballo grupal, mentres que a inferior ofrece diversos espazos con atmosferas distintas, deseñados para fomentar a creación e a reflexión. Este labirinto de posibilidades permite aos seus ocupantes unha constante interacción co cambio de linguaxes, tanto espaciais como conceptuais.
