No "monte máxico de Lusquiños", a fronteira entre a relixión e as crenzas populares galegas difumínase. A ermida de San Cibrán acolle unha romaría que atrae a multitude de fieis e curiosos, non só para asistir á misa, senón para participar nun rito específico que busca limpar os malos espíritos e protexer dos malos agoiros.

A orixe desta particular devoción reside na lenda de San Cibrán, un poderoso bruxo pagán que se converteu ao cristianismo no século V. A súa experiencia coas artes ocultas convérteo, segundo a tradición, no santo máis indicado para neutralizar maldicións e envexas.

O ritual central da romaría implica dar nove voltas á pequena capela en sentido contrario ás agullas do reloxo. Ao remate de cada volta, o romeiro debe lanzar unha pequena pedra ao tellado da ermida, facéndoo de costas. A proba de puntería culmina co paso por debaixo da imaxe do santo, arrastrándose ou agachándose, e nalgúns casos, tocando a talla cun pano.

A tradición evolucionou co tempo. Antigamente, lanzábanse cabezas de allo ou moedas. Coa chegada de danos no tellado da capela por pedradas incontroladas, a comisión de festas decidiu dispoñer cubos de grava fina. Así, os fieis poden seguir coa tradición sen danar a estrutura nin pór en risco aos asistentes.

Ademais do rito na ermida, os romeiros adquiren "herbas máxicas" nos postos próximos. Estes ramos, compostos por loureiro, oliveira, herba luísa, romeu, ruda e mirto (ou malvarrosa), son bendicidos e colócanse nas portas ou fiestras dos fogares para manter a protección contra as malas vibracións. Grazas ao esforzo da comisión de festas e de agrupacións culturais, a romaría de San Cibrán segue viva, mesturando fe, música de gaita e o son característico da grava caendo sobre o tellado da ermida.