Para unha parella de Ourense, a idea de ter unha familia numerosa non foi un plan preconcibido, senón unha realidade que abrazaron con naturalidade. Durante tres décadas, dedicáronse á crianza de cinco fillos, onde o equilibrio do fogar dependía en gran medida da coordinación e o apoio recíproco entre todos os membros.
Segundo explican, a clave para afrontar o día a día foi a implicación dos fillos maiores, que asumiron un papel activo na axuda e coidado dos máis pequenos. Esta dinámica fomentou un ambiente de responsabilidade compartida, que hoxe se reflicte en que os fillos xa son adultos e formaron as súas propias familias.
“"A primeira reacción que ten a xente é de admiración. É de admiración e de dicir 'caramba, pois gustaríame a min tamén'."
A sociedade adoita reaccionar con asombro e respecto ante este modelo familiar. Un dos proxenitores lembra que a maioría dos encontros con outras persoas se caracterizan pola sorpresa e a admiración, aínda que recoñece que este sentimento poucas veces se traduce en acción debido ás esixencias que implica.
“"Se cadra tes que privarte de saír, de saír ou de vacacións, e iso á xente, pois claro, moitas veces antepón todas esas cousas a ter fillos."
A loxística dun fogar con sete persoas implica renuncias que, na actualidade, non todos están dispostos a asumir. A parella reflexiona sobre o esforzo constante e a falta de axudas institucionais efectivas, subliñando que as prioridades persoais adoitan levar a antepoñer outras cousas á decisión de ter fillos.
A pesar das dificultades económicas e do fenómeno do “niño baleiro” que experimentan agora, o balance xeral é moi positivo. A maior satisfacción para esta parella non reside nos bens materiais, senón na calidade humana dos seus fillos, froito dunha crianza baseada na implicación e a responsabilidade.
