A cita previa, implementada durante a pandemia, consolidouse como un requisito indispensable para acceder a numerosos servizos públicos na cidade de Ourense, xerando importantes atrasos. Mentres que noutros puntos da provincia como O Barco de Valdeorras ou Verín os prazos son mínimos, na capital ourensá a espera para obter ou renovar o DNI pode estenderse case un mes, con datas dispoñibles a partir do 6 de maio. Esta situación sitúa a Ourense como a segunda cidade galega con maior lista de espera para este documento, só superada por Santiago de Compostela.
No ámbito de estranxeiría, a obrigatoriedade da cita previa tamén presenta dificultades, especialmente para trámites como a petición de asilo, onde o acceso telemático non é efectivo e a xestión telefónica resulta complexa. Outros organismos como o Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) e a Dirección Xeral de Tráfico (DXT) rexistran esperas medias de arredor de catro días, aínda que a cita segue sendo esencial, coa excepción dos maiores de 65 anos na DXT que poden acudir sen ela.
A delegación de Facenda, pola súa banda, mostra maior axilidade, permitindo obter cita para o día seguinte na maioría das oficinas da provincia grazas á dixitalización. Con todo, o Rexistro Civil en Ourense presenta un dos maiores desafíos, con prazos que se estenden ata o 5 de maio para matrimonios e ata o 1 de xuño para outros procedementos, o que implica semanas de espera para xestións consideradas esenciais.
É extremadamente difícil conseguir cita, ten que ser por teléfono e non sempre collen.
En contraste con esta realidade, a Xunta de Galicia asegura garantir a atención presencial sen necesidade de cita previa nas súas oficinas de atención cidadá e no rexistro do sector público. Para a administración autonómica, a cita é voluntaria e funciona como unha ferramenta organizativa, non como un requisito imprescindible, o que evidencia un sistema desigual entre as administracións estatal e autonómica.
