A mobilidade urbana en Ourense convértese nun desafío diario para moitos cidadáns debido á insuficiencia do servizo de autobús. Aínda que as conexións co centro están garantidas, desprazarse entre barrios periféricos, do norte ao sur ou do leste ao oeste, pode supoñer investir tempos excesivos, superando en ocasións a hora e media de traxecto, o que empuxa a moitos a optar polo vehículo privado.

Tras a reorganización implementada en setembro, o número de liñas reduciuse de 33 a tan só 16. Esta medida resultou en percorridos máis longos e menos eficientes, ademais dunha peor conexión entre as zonas afastadas do centro. A eliminación de enlaces directos obriga a depender de transbordos, que a miúdo non están coordinados cos horarios, xerando esperas que poden chegar á media hora.

A pesar da redución de liñas e as baixas frecuencias (entre 30 e 40 minutos nas liñas principais), os autobuses adoitan ir baleiros. Isto débese a unha forte caída no uso cidadán tras os cambios, cunha perda de máis de 105.000 viaxeiros netos e 165.000 validacións totais nos primeiros sete meses de funcionamento.

A situación é tal que en Ourense resulta máis práctico ir andando que utilizar o transporte público, especialmente cando se prevén longas esperas. Por exemplo, un traxecto a pé duns 20 minutos pode converterse en case 40 minutos en autobús, incluíndo a espera, o que supón un prexuízo para persoas con mobilidade reducida. A liña 6, que cobre a ruta entre Santa Lucía de Rairo e o Hospital, ten unha frecuencia de 35 minutos.

Unha proba da ineficiencia do servizo foi un traxecto realizado de Rairo a Reza, que se completou en 1 hora e 29 minutos. Este tempo é superior ao que levaría ir en coche a Vigo ou en tren a A Coruña ou Zamora, sen saír dos límites da cidade. A experiencia incluíu unha espera de 28 minutos na parada de Santa Lucía de Rairo para coller a liña 6, seguida dun transbordo na parada de Juan XXIII onde se esperaron 14 minutos máis pola liña 5, sumando un total de 42 minutos de espera acumulada.