Para moitos, as seis da mañá en Ourense, especialmente no inverno, é unha hora na que a cidade aínda non cobra vida. As rúas baleiras e a néboa do Miño crean un ambiente de silencio que un empresario local aproveita para establecer unha rutina persoal. Esta práctica, que leva anos cultivando, contrasta coas súas primeiras experiencias profesionais, cando as seis da mañá era a hora de deitarse despois de longas noites de programación.
O cambio de hábitos non foi froito dunha revelación repentina, senón dunha necesidade. O exceso de horas de traballo levouno a tomar decisións erróneas e a confundir a urxencia coa importancia, un erro que considera custoso na dirección dunha empresa. Decidiu entón "darlle a volta ao reloxo" non para traballar máis, senón para gañar un espazo persoal antes de que as demandas do día a día o absorbesen.
A enerxía coa que chegas a unha reunión ás dez decídese ás seis. A calidade dunha decisión estratéxica depende, máis do que nos gustaría admitir, de se durmiches ben, de se moviches o corpo, de se tiveches vinte minutos de silencio antes do ruído. Non é misticismo. É fisioloxía.
Desde entón, as primeiras horas do día son un tempo dedicado á lectura sen présas, á reflexión sen interrupcións e á escritura. Esta columna, por exemplo, concíbese nese espazo de calma. O empresario recoñece o privilexio de poder elixir o seu horario, pero defende a disciplina co tempo como unha forma honesta de liberdade, diferenciándoa da produtividade obsesiva que moitas veces se promove.
A disciplina, segundo a súa visión, non busca optimizar cada minuto para producir máis, senón protexer o día e establecer límites fronte ás imposicións externas. Nunha empresa con clientes internacionais e cento trinta persoas dependendo das súas decisións, esta fronteira é crucial para evitar ser "devorado" polas esixencias. A cidade de Ourense, coas súas condicións invernais, axuda a fortalecer esta rutina, xa que manter a disciplina aquí significa poder mantela en calquera outro lugar.
