A comarca do Morrazo destacou unha vez máis pola súa riqueza gastronómica, non só polos seus produtos do mar, senón tamén pola posta en valor de alimentos tradicionais. Un exemplo claro é o millo corvo, un cereal de cor morada que foi rescatado da extinción grazas ao esforzo da Asociación Cultural Meiro desde 1998.
Durante a fin de semana, centos de visitantes achegáronse a Meiro para coñecer de preto este millo escuro e degustar unha ampla variedade de pratos elaborados con el. Entre as propostas culinarias destacaron empanadas, pan, pizzas, migas con ovos fritidos e incluso cervexa artesanal.
O millo corvo destaca pola súa cor morada intensa e polas súas propiedades nutricionais. As súas antocianinas, antioxidantes naturais, contribúen á saúde cardiovascular e cognitiva, ademais de axudar a previr enfermidades crónicas como o cancro e a diabetes.
O programa de actividades comezou o venres coa muiñada nos Muíños do Canudo. O sábado e o domingo foron os días centrais, ofrecendo unha cata de cervexa de edición limitada de Millo Corvo e unha charla de Juan C. Gavinia R. (tamén coñecido como Juan Mahçiz) sobre a transformación do gran en superalimento e un obradoiro de nixtamalización, masa e arepas.
O domingo, Salvador Castro guiou unha ruta polos Muíños do Canudo, onde se realizou unha demostración da moenda do millo. A Asociación Deportiva e Cultural Montariense-Montaria tamén ofreceu unha degustación do seu 'caldo de graunlhos, rojoes e pataniscas de bacalhau'. Ademais, durante toda a fin de semana houbo postos de venda con produtos como a Cervexa de Millo Corvo, viño Tinta Femia de Cela, Adega Lareu, Sabatelius da Ribeira Sacra, mel O mel da Inés, aceite Agrisainz e artesanía de Bego Ríos, Moni's Gnomos e a Asociación de Amodiño, que organizou xogos tradicionais.
Investigacións do CSIC confirman que o perfil nutricional do millo corvo supera o doutras variedades de millo, consolidándoo como un auténtico superalimento. Historicamente, plantábase nos bordos das fincas como barreira natural e protector doutros cultivos, e hoxe a súa recuperación representa un valioso patrimonio gastronómico e un compoñente esencial do ecosistema agrícola tradicional galego.
