A recente actualización do Nomenclátor, que inclúe cambios en numerosos topónimos galegos, xerou un considerable debate público. Ana Boullón, secretaria da Real Academia Galega (RAG), explicou que esta reacción é comprensible, xa que a toponimia vai máis alá de simples nomes, establecendo unha forte conexión emocional coa identidade dos lugares.

A revisión periódica dos nomenclátores é un proceso habitual, especialmente en Galicia, que posúe unha vasta cantidade de topónimos. Boullón destacou que, contando a microtoponimia, a comunidade supera o millón de nomes, e só os núcleos habitados, concellos e parroquias suman máis de corenta mil. O Nomenclátor de 2003 xa supuxo un esforzo significativo para corrixir as formas castelanizadas herdadas do franquismo.

Nos últimos 23 anos, o acceso a ferramentas dixitais e o crecemento da investigación toponímica en Galicia permitiron afinar a corrección dos nomes. Aínda que a cantidade de topónimos emendados na última actualización poida parecer elevada, Boullón asegura que a porcentaxe é baixa en relación co total e que moitos dos cambios son menores, como a inclusión ou exclusión do artigo, considerado parte integrante do topónimo.

Exemplos como a restitución de O Castro de Caldelas ou O Porto do Son ilustran o obxectivo de reflectir a forma oral real e tradicional dos lugares. No caso de Cangas de Morrazo, a secretaria da RAG aclarou que a preposición 'de' é a forma tradicional para terras e ríos, desbotando a idea de que o artigo sempre fai un topónimo máis galego.

A Comisión de Toponimia non realiza cambios de forma automática. Cada topónimo é estudado pormenorizadamente, analizando a documentación histórica específica de cada lugar. Así, a modificación de San Vicente de Cerponzóns a San Vicenzo débese á constatación de que esta última era a súa forma tradicional na Idade Media, sen que iso implique un cambio xeneralizado para todos os 'San Vicente', xa que 'Vicente' tamén se considera unha forma galega válida.