A rexión de O Eume preséntase como un espazo de aventuras imaxinadas e de serenas estampas acuáticas, onde a historia dos Ártabros se entrelaza co nacemento silencioso dun río que brota dun bosque que parece encantado. Esta zona ofrece imaxes idílicas de gamelas flotando e praias tranquilas, que serven de antesala a un percorrido de auga doce, sobre o cal as aves voan e as árbores se reflicten.

A harmonía entre o mar, a ría e o río vive momentos de esplendor, revelando unha beleza ilimitada que alcanza o seu punto álxido na sinfonía natural que emana do espazo protexido. Dende os puntos máis altos de O Eume, pódese contemplar a asombrosa calma do seu estuario, que se formou arredor da súa ponte máis antiga.

As vistas dende a ascendente costa do monte Breamo, a vella e sinuosa estrada que conduce ao antigo mosteiro, a ponte medieval e o camiño que bordea o estuario, ofrecen postais magníficas. Ao sobrevoar a zona, obsérvase como o río se converte nun elemento esencial da paisaxe de Pontedeume, fluíndo con tranquilidade cara ao mar, mentres se percibe a maxia da auga esmaltada que se desliza sobre a serenidade da terra.

Se se ascende polo río, navegándoo, descóbrese unha paisaxe de auga danzarina que descende do bosque encantado, aínda digno de ser chamado así, buscando os múltiples tons de verde do interior do val. É un camiño serpenteante que conduce a un refuxio natural desexado, a fraga máis auténtica, que tamén forma parte deste territorio. Esta experiencia é unha invitación á fantasía, que incita a imaxinar un mundo de gnomos, trasnos e fadas, tal é a maxia do lugar. Sobre este espazo, emerxe o vello mosteiro, onde se agochan almas de néboa, nacidas da lenda daquela negra sombra.