O estudo, liderado polo investigador da Universidade de Santiago (USC) Hugo Bal García, revela un clima moi chuvioso e máis frío que o actual, o que suxire que as serras orientais galegas funcionaron como un "refuxio estable no tempo" para estas poboacións prehistóricas.
A investigación, publicada na revista Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology, analizou restos de fauna de tres niveis do xacemento (entre 41.000 e 17.000 anos), correspondentes á ocupación dos últimos neandertais e distintas fases dos primeiros Homo sapiens no noroeste peninsular. Isto permitiu comparar a evolución do medio ao longo dese período.
A análise zooarqueolóxica de máis de 400 exemplares de 36 especies distintas, dende coellos ata serpes, xunto con modelos paleoecolóxicos, permitiu inferir a vexetación predominante e estimar as condicións climáticas. Destaca un descenso de ata 3,6 graos na temperatura media anual e precipitacións superiores aos 1.000 mm anuais, indicando unha contorna arborada e con pradarías húmidas.
Segundo Bal García, o elevado réxime de precipitacións nas serras orientais galegas permitiu manter un mosaico de vexetación que actuou como refuxio climático, diferenciándose das grandes estepas doutras zonas da península. As estimacións de choiva duplican as doutros xacementos do Cantábrico.
A investigación continúa coa escavación dun nivel máis antigo (nivel 4) en Cova Eirós, que podería achegar máis información sobre a ocupación neandertal e a evolución climática e da vexetación na rexión.
