A mostra, que estivo aberta ao público ata o pasado 28 de marzo, propón unha profunda reflexión sobre como a sociedade contemporánea desvinculou o concepto de benestar da súa orixe natural. Villamide, coñecido pola súa obra que fusiona arte e conciencia ambiental, busca reivindicar a idea de que o ser humano forma parte indisoluble da natureza e, polo tanto, debe fluír con ela en lugar de opoñerse.
“"Quería reivindicar como durante anos confundimos o concepto de benestar, desligándoo da natureza; o meu obxectivo con esta exposición é deixar claro que o ser humano é parte da natureza e, polo tanto, non debe ir na súa contra, senón fluír con ela."
Unha das pezas destacadas da exposición, comisariada por Cíntia Ferreira, amosa montañas de formigón xunto a restos de bosque, unha imaxe que o artista describe como "unha realidade que xa non existe". Esta obra simboliza a destrución do contorno natural en nome dunha suposta felicidade que, paradoxalmente, afasta ao individuo do seu verdadeiro benestar, atopado na natureza.
A través da escultura e da pintura expandida, empregando materiais como o aceiro, o mármore ou o plástico, Villamide constrúe unha poética do paisaxe que convida ao espectador a cuestionar os modelos de vida actuais e a súa relación cos espazos urbanos. As súas obras defenden conceptos como o silencio e a quietude fronte á hiperestimulación contemporánea, e subliñan a importancia da protección do medio ambiente e dos espazos rurais.
A exposición inaugurouse o 24 de xaneiro cunha actuación do Cuarteto de Clarinetes Chalumeau e incluíu un programa paralelo de conversas que conectaron a arte con disciplinas como a filosofía, a bioloxía e a neuroarquitectura. Entre os participantes destacaron a filósofa Ana Leonor Santos, a arquitecta Teresa Ribeiro e a bióloga Anabela Marisa Azul, quen dialogaron co propio artista sobre estas temáticas.
