Este recoñecemento, impulsado polo Ministerio de Cultura, abrangue os hórreos presentes en Galicia, Asturias, León, Cantabria, Navarra e o País Vasco. A decisión baséase no "papel esencial" destas construcións como marcadores culturais e expresións de identidade colectiva, ligadas a prácticas sociais, coñecementos transmitidos e memorias compartidas.
A declaración non só pon en valor as actividades, oficios e saberes tradicionais asociados a estas estruturas, senón tamén o "capital inmaterial contemporáneo e complexo" que as comunidades xeraron ao seu redor. O obxectivo principal é asegurar a salvagarda desta dimensión inmaterial, integrándoa nos procesos de identificación, documentación, estudo e difusión do patrimonio, e garantindo a súa transmisión entre xeracións.
“"Estes valores simbólicos configuran “un capital cultural” que contribúe á cohesión social e ao fortalecemento das identidades locais e rexionais, manténdose vivo grazas á interacción constante entre as comunidades portadoras e o ben, o que asegura a continuidade e recreación dos seus significados no tempo."
O Ministerio, dirixido por Ernest Urtasun, sinala que os hórreos posúen un valor inmaterial que reside na súa función simbólica e social. Foron e seguen sendo "lugares de memoria, fitos visuais e espazos cargados de significados asociados a prácticas, relatos e modos de vida tradicionais".
A pesar diso, identificáronse riscos para o seu mantemento, como a desvinculación funcional, a homoxeneización, a desconexión interxeracional e a perda dos contextos culturais. Por iso, as medidas de salvagarda buscan preservar a súa dimensión simbólica e social, ademais da conservación material e dos oficios tradicionais vinculados a eles.
A inclusión dos hórreos do norte da península ibérica como manifestación representativa do Patrimonio Cultural Inmaterial axudará a garantir a súa conservación, asegurando que as medidas de protección vaian máis alá da súa materialidade e preserven tamén o seu valor simbólico e de identidade social.
