Nunha recente intervención radiofónica, con motivo do seu 78 aniversario, o autor foi preguntado polos recordos sentimentais da súa xuventude que máis botaba de menos. A resposta xurdiu de forma espontánea: os bailes e verbenas que se celebraban no Posío, en Ourense, e que a miúdo amenizaba a orquestra “Los Tamara”. Estes eventos foron os sucesores dos “bailes de trangallada” mencionados por Otero Pedrayo, organizados polo Concello e suxeitos a un estrito control horario polo Goberno Civil.
Aquelas verbenas destacaban pola facilidade coa que os asistentes accedían ao recinto, ben saltando a verxa ou mediante enxeñosas escusas. A comisión de festas cobraba unha entrada simbólica, xestionada por funcionarios municipais. Houbo edicións especiais, como a dedicada aos “Descensos do Miño en piragua”, entre outros eventos.
A celebración de todo festejo popular muta lentamente co paso do tempo para adaptarse aos gustos da sociedade de cada momento.
O autor tamén recorda a oposición do bispo Temiño a unha verbena en honra a San Roque, o que levou ao alcalde Ferrer Garrido a suprimir o voto na catedral e realizalo no Concello. Segundo o estudo de Jesús Cabrera, as festas populares evolucionan co tempo, e estes cambios só se perciben ao mirar cara atrás. As verbenas do Posío, moi esperadas naquel momento, rivalizaban coas festas de Santiago na Ponte, onde a entrada era gratuíta.
Mentres noutras cidades, especialmente en Andalucía, eran comúns as verbenas dedicadas a santos, durante a época de Temiño isto deixou de ser posible. Rego Nieto tamén narrou nos seus escritos os problemas que tivo co bispo, quen parecía crerse con xurisdición civil. As verbenas de barrio, agás na zona da estación, non se recuperaron ata ben entrado o século XX.
O autor pregúntase se hoxe tería éxito a recuperación desta tradición ourensá, considerando que os mozos e mozas daquelas épocas xa superan os setenta anos. Non obstante, sinala que aínda existen orquestras e ritmos musicais que non pasaron de moda.
