Este espazo relixioso, vinculado historicamente ao Camiño Norte de Santiago, agochou durante décadas baixo capas de cal un programa iconográfico que narra a relación da sociedade galega co mar, a morte e a esperanza. As escenas, que inclúen representacións bíblicas e exvotos, funcionan como un testemuño visual da mentalidade da época.

A singularidade das pinturas reside na súa natureza popular. Lonxe de ser obras destinadas a elites, os frescos reflicten a vida cotiá, os perigos da navegación e a devoción dunha comunidade que buscaba protección divina ante un océano imprevisible. Os barcos e as escenas de treboadas representadas son, segundo os expertos, documentos históricos de gran valor.

Para garantir a súa preservación, a Xunta de Galicia realizou recentemente actuacións de restauración cun investimento superior aos 180.000 euros. Estes traballos centráronse na mellora da cuberta, a renovación das carpinterías e a protección dos murais fronte á humidade, principal ameaza para este patrimonio.