A resolución xudicial detalla que a afectada, que traballaba como limpadora, sufriu unha caída o 19 de abril de 2017. Tras ser atendida no servizo de Urxencias do hospital de Lugo, onde se lle realizou unha exploración neurolóxica e se lle suturou unha ferida superficial, recibiu o alta para seguimento polo seu médico de cabeceira.

Dous días despois, a paciente regresou ao hospital por dores no costado esquerdo e no ombreiro dereito. Realizáronlle un TAC cranial e unha radiografía, que non revelaron fracturas. Nos controis posteriores, os facultativos observaron unha curación lenta e persistencia da dor costal. En outubro, unha ecografía do ombreiro dereito diagnosticou unha rotura do tendón do músculo supraespiñoso. Un mes máis tarde, foi atendida en Traumatoloxía para ser remitida a rehabilitación.

En xaneiro de 2018, unha resonancia magnética confirmou o diagnóstico, e en abril foi derivada á Unidade de Artroscopia para valoración, sen que se iniciase o tratamento rehabilitador. Ante esta situación, a muller acudiu a un centro privado entre xaneiro e marzo de 2019, onde recibiu dez sesións e experimentou mellora. Posteriormente, comezou a rehabilitación no hospital público.

En abril de 2019, unha nova resonancia magnética e un TAC evidenciaron unha artropatía dexenerativa acromio-clavicular, unha estenose subacromial e a rotura do tendón supraespiñoso. A pesar da evolución positiva destas lesións, en xuño de 2020 presentouse unha reclamación patrimonial contra o Sergas pola deficiente asistencia e a demora de dezaseis meses no tratamento.

O Sergas negou inicialmente o nexo causal, e o Contencioso deulle a razón. Con todo, o caso foi elevado ao TSXG, que apreciou unha "perda de oportunidade terapéutica" e concluíu que houbo "dúas claras anomalías: o atraso do tratamento rehabilitador e a omisión de exame pola unidade de artroscopias, á que foi derivada para valorar unha posible cirurxía que non se realizou".