A chegada de Álex Ortiz ao banco do CD Lugo supuxo unha modificación substancial na filosofía de xogo do equipo. O técnico de Palmeira, Yago Iglesias, apostaba por un fútbol de autor, centrado na posesión do balón e na construción do xogo desde a defensa, con énfase na saída de balón e no dobre pivote.
O esquema predominante con Iglesias era o 4-2-3-1, que buscaba a creación de superioridades por dentro e a integración dos laterais e extremos no proceso creativo. Este estilo, madurado durante case nove meses, permitía ao equipo amasar o balón e buscar desequilibrios polas bandas mediante centros laterais.
O andaluz quere un grupo que opte por un fútbol máis directo, coa obtención de espazos en condución por dentro para combinar cara a un apoio ou un pase ao desmarque dun compañeiro.
Con Álex Ortiz, a estratexia virou cara a un fútbol máis sinxelo e práctico. O malagueño prefire un xogo directo, buscando espazos en condución e pases ao desmarque, así como a transición rápida do balón cara ás bandas para que os extremos e carrileros superen aos seus marcadores e centren á área. Tamén gañou relevancia o xogo directo sobre un punta que descargue e as chegadas desde segunda liña.
A estratexia a balón parado tamén se volveu crucial para Ortiz, como demostraron os dous goles de Iker Unzueta tras saques de esquina no partido de O Couto. Mentres que con Iglesias o 4-2-3-1 era o esquema habitual, os tres encontros dirixidos por Álex Ortiz suxiren que o 4-4-2 é agora o seu debuxo preferido, optando pola dobre punta e un cuarteto no centro do campo.
