Este ano, as obras do parque do Vixía, na parte máis alta de Monte Alto, darán comezo. A alcaldesa, Inés Rey, destacou que este proxecto aspira a ser o “parque máis elevado da cidade”, con pasarelas peonís que superarán a altura dos edificios para ofrecer vistas á Torre de Hércules e ao océano. Aínda que o Vixía se atopa nun cumio, a súa cota de 67 metros non o converterá no máis alto, xa que Bens alcanza os 161 metros sobre o nivel do mar.

Ruth Varela, presidenta da delegación coruñesa do Colexio de Arquitectos de Galicia (COAG), explica que esta tendencia non é casualidade. Os terreos máis complexos e con maiores desniveis, menos atractivos para a construción de vivendas, son os que se reservan para as zonas verdes. Exemplos como o parque de Santa Margarita, antigamente unha canteira, ou o parque de Oza, que salva un desnivel con camiños en zigzag, ilustran este “paisaxismo heroico”.

A presión urbanística levou a ocupar lugares que antes se desprezaban, como a zona da Falperra, con fortes pendentes. A necesidade de construír escaleiras mecánicas para mellorar a accesibilidade é unha mostra das dificultades que xorden nestes espazos. Con todo, a partir dun 12% de pendente, moitos destes lugares tenden a quedar baleiros, converténdose en descampados que, co tempo, poden ser transformados en parques.

O Monte de San Pedro, outra antiga canteira e instalación militar, é hoxe unha das zonas verdes máis fermosas da cidade, ofrecendo vistas inmellorables. Mesmo o xigante de Bens, coa súa distancia do centro e as súas colinas rochosas sobre os restos do antigo vertedoiro, representa un caso extremo desta adaptación. Os arquitectos, como sinala Varela, deben investigar e esforzarse para aproveitar o valor destes terreos, creando pequenos paraísos urbanos que, quizais por iso, se atopan tan preto do ceo.